แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นประโยคสั้นๆ
“เป็นคำสั่งของท่านประมุข”
คำตอบที่ข้าพอจะคาดเดาได้อยู่แล้ว
ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่สามารถบุกเข้าไปที่เรือนหลักของท่านพ่อเพื่อโวยวายใส่ท่านได้… หรือว่าจริงๆ แล้ว ข้าควรจะทำ?
ข้าคิดเรื่องนี้มาตลอด แต่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่ชัด เวลาก็ผ่านเลยไปเรื่อยๆ
ถ้าปล่อยไปแบบนี้ จะไม่มีปัญหาในอนาคตจริงหรือ?
หรือข้าควรจะทำอะไรสักอย่าง
ถึงขั้น ก่อความวุ่นวาย เพื่อไล่พวกเขาออกไป
แต่กระนั้น… ข้าก็ยังไม่กล้าทำเช่นนั้น เพราะข้ายังไม่มีหลายชีวิตพอจะลองดีใส่จักรพรรดิกระบี่
ข้าถอนสายตาออกจากจักรพรรดิกระบี่ แล้วปัญหาอีกอย่างก็สะท้อนเข้ามาในสายตาของข้า
“ซอลอา หากเจ้าหิ้วของมากขนาดนั้นคนเดียว มันอันตรายนะ จะให้พี่สาวช่วยถือดีหรือไม่?”
“ไม่! ซอลอาทำได้!”
“เอ่อ… ซอลอา! ระวังข้างหน้า… ก้อนหิน!”
“หา? กรี๊ด!”
“…”
ข้าหันหน้าหนีจากภาพตรงหน้า
ดูเหมือนวีซอลอาจะได้รับความเอ็นดูจากเหล่าผู้รับใช้ในจวน ราวกับเป็นน้องสาวตัวเล็กๆ ของพวกเขา
แต่ถึงอย่างนั้น… นางก็ทำงานบ้านไม่ได้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
ทั้งที่นางควรจะเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างล้นเหลือในฐานะ จอมยุทธ์ แต่เหตุใดงานที่ต้องใช้แรงกายเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ นางกลับทำได้ห่วยแตกนัก?
ตอนนี้ก็เหมือนกัน… นางพยายามแบกตะกร้าผ้าที่ซักแล้วไปตาก แต่สุดท้ายก็สะดุดหินจนทุกอย่างกระจายเกลื่อนพื้น
