แต่ทันทีที่ข้าหันกลับไปและกำลังจะล็อกประตู ข้าก็รู้สึกถึงแรงดึงที่ชายเสื้อของข้า
เมื่อก้มลงมอง ข้าเห็นมือเล็กๆ กำชายเสื้อของข้าไว้ และเมื่อข้ามองตามมือขึ้นไป ข้าก็พบว่าเป็นใบหน้าของวีซอลอาอีกครั้ง
‘…นี่ไม่ใช่ความฝันหรือ?’
ขณะที่ความสับสนและความจริงเริ่มปรากฏขึ้นในใจ ข้าก็สังเกตว่านางดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง…
“ขะ…ข้า-ข้า-”
ก่อนที่นางจะพูดจบ เสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมกับเงาของใครบางคนปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล เขาตบมือเล็กๆ ที่จับเสื้อของข้าอย่างแรง
“โอ๊ย!”
วีซอลอาปล่อยเสื้อข้าทันที พร้อมกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและตกใจขณะที่ถอยหลังไป
ข้าหรี่ตามอง แต่ดวงตาก็ต้องเบิกกว้างทันทีเมื่อข้าตระหนักถึงตัวตนของบุคคลที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
การปรากฏตัวของวีซอลอาว่าน่าประหลาดใจแล้ว แต่ จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ วี ฮโยกุน ก็มาที่นี่ด้วย…?
‘ให้ตายเถอะ…’
ข้าสบถในใจอย่างห้ามไม่ได้ และไม่กี่วินาทีต่อมา ข้าก็เริ่มสวดขอบคุณเทพเจ้าทุกองค์ที่คำสบถนั้นยังคงอยู่ในใจ ไม่ได้หลุดออกมาจากปาก
หากมันหลุดออกมา ข้าคงหัวใจวายตายไปแล้วตรงนั้น
วี ฮโยกุน ซึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ เริ่มดุนางทันที
“วีอา เจ้าตัวแสบ! ข้าบอกเจ้าแล้วใช่ไหมว่าต้องวางตัวอย่างไรต่อหน้าคุณชาย!”
…หืม? อะไรนะ?
‘คุณชาย?’
“รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!”
“ขอโทษค่ะ ท่านปู่…”
“ขอโทษคุณชายสิ เจ้าตัวแสบ!”
