“ข้าไม่เห็นว่าทำไมจะไม่ได้ ข้าไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะเลือกทำสิ่งต่างๆ ได้ตามใจนัก แต่ท่านผู้อาวุโส ข้าคิดว่าท่านเองก็รู้ดีว่า หากท่านต้องการจริงๆ ท่านจะได้รับการต้อนรับจากสี่ตระกูลสูงศักดิ์อย่างง่ายดาย แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น ท่านกลับเลือกมาที่นี่และต้องเผชิญกับความลำบาก…”
“ข้าไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องลำบากเลย ท่านกู่”
วี ฮโยกุน ค่อยๆ จิบชาเย็นที่อยู่ในถ้วย.
“และข้าก็ไม่เรียกสิ่งนี้ว่าความลำบาก หากเป็นเรื่องของหลานสาวข้า ข้ายินดีทำได้มากกว่านี้อีก”
“ท่าน…”
“กลับกัน ข้ารู้สึกเสียใจที่ต้องขอร้องให้ท่านยอมรับเงื่อนไขที่หนักหนานี้ เพราะความสัมพันธ์กับชายแก่ไร้ค่าคนนี้ ข้าจึงรู้สึกผิด”
“ท่านผู้อาวุโส ข้า-”
“ข้าได้ยินมาว่าพระเส้าหลินและนักพรตเต๋ากำลังตามหาซอลอา ข้ายิ่งเป็นหนี้บุญคุณท่านเข้าไปอีก”
กู่ชอลอึน ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
“พูดตามตรง ท่านกู่ ตอนแรกข้าไม่ได้ตั้งใจจะมาขอความช่วยเหลือจากท่าน ไม่ว่าพระเส้าหลินหรือนักพรตเต๋าจะทำอะไรก็ตาม พวกเขาคงหาไม่พบหากข้าเลือกที่จะซ่อนตัวและใช้ชีวิตอยู่ในภูเขา”
“…ถ้าเช่นนั้น ทำไมท่านถึงเลือกมา?”
“เรียกมันว่าความโลภของชายแก่ที่ใกล้ตายก็ได้ การใช้ชีวิตกับชายแก่ไร้ค่าคนนี้คงไม่ได้นำความสุขมาให้ซอลอา ดังนั้นข้าอยากให้นางได้สัมผัสโลกภายนอกบ้าง”
