ข้าหยิบเกี๊ยวชิ้นหนึ่งจากอาหารจำนวนมหาศาลบนโต๊ะ ซึ่งมากเสียจนข้าเริ่มคิดว่ามันคงจะทำให้ขาโต๊ะหักในไม่ช้า
“ลูกคนที่สาม”
…และด้วยเหตุนี้ ข้าจึงไม่ได้กิน เฮ้อ…
“ขอรับ”
ข้าวางเกี๊ยวกลับลงที่เดิม
ต่างจากตอนที่เขาชมกู่ยอนซอ ท่านพ่อเพียงแค่จ้องมาที่ข้า
นี่มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือ?
“ข้าได้ยินว่าเจ้าออกไปข้างนอก”
“เอ่อ…ขอรับ?”
ออกไปข้างนอก? ท่านกำลังหมายถึงว่าข้าออกไปก่อนที่ท่านจะกลับมาหรือ?
กู่ชอลอึนจ้องมาที่ข้า ดูเหมือนกำลังรอคำตอบ ในขณะที่ข้าพยายามตีความหมายของคำพูดเขา และหาคำตอบที่เหมาะสม
“ใช่ ข้าออกไปข้างนอกมาไม่นาน”
ข้าตอบไปแบบที่คิดว่าน่าจะไม่ก่อปัญหา
สิ่งเดียวที่จะทำให้เป็นปัญหาคือถ้าข้าเจอวีซอลอาแต่เรื่องนั้นเป็นปัญหาของข้าเอง
“อืม”
หา?
กู่ชอลอึนไม่ได้พูดอะไรต่อ ดูเหมือนว่าเขาอยากจะพูดบางอย่าง แต่ข้าเลือกที่จะไม่ถามอะไรเพิ่มเติม
‘ทำไมท่านถึงทำตัวแบบนี้กันนะ’
กู่ชอลอึนไม่ใช่คนที่จะนิ่งคิดอะไรนานๆ แบบนี้
จนกระทั่งสิ้นสุด ท่านพ่อก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่นานนัก อาหารค่ำอันหม่นหมองก็จบลง
แม้ว่าข้าจะพยายามกิน แต่สายตาที่จับจ้องมาตลอดทำให้ข้าหมดความอยากอาหาร
หลังจากที่กู่ชอลอึนลุกออกไปไม่นาน กู่ยอนซอก็ลุกตามไปหลังจากจ้องข้าอยู่พักหนึ่งเหมือนกัน
