ข้าคิดจะกินเกี๊ยวที่เหลืออยู่ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ วางตะเกียบลง และลุกขึ้น ข้าไม่ได้คาดหวังให้อาหารค่ำมื้อแรกในรอบหลายปีจะจบลงเช่นนี้
เพราะยังรู้สึกปวดท้องเล็กน้อย ข้าจึงนำยาช่วยย่อยมาละลายในน้ำอุ่นแล้วดื่มเข้าไป
หวังว่าข้าจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง
‘ข้าว่าน่าจะนอนพักสักหน่อย อ้อ… ท่านพ่อบอกให้ข้าไปพบท่านหลังอาหารนี่นา’
ความทรงจำเกี่ยวกับคำสั่งของกู่ชอลอึนให้ข้าไปพบท่านหลังอาหารผุดขึ้นมา ข้าเริ่มสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกข้า
ข้าทำอะไรอีกแล้วหรือ? ข้าคงถูกเรียกไปที่ห้องของเขาบ่อยครั้งจนข้าไม่อาจคาดเดาได้ว่าเหตุผลของวันนี้คืออะไร
สุดท้ายข้าก็ตัดสินใจไปตามคำสั่ง เพราะคิดว่าอาจจะเป็นผลจากบางสิ่งที่ข้าทำ
แต่ก่อนที่ข้าจะได้เริ่มต้นก้าวเดิน หลังจากเตรียมใจเสร็จเรียบร้อย
“คุณชาย ท่านประมุขฝากข้อความมาบอกว่า ‘เจ้าไม่จำเป็นต้องมาที่ห้องของข้า’ ”
ข้ารับใช้กล่าวข้อความนั้นเสร็จ ก็เดินจากไปทันที
เหลือข้าอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะอาหาร พร้อมสีหน้าที่ดูงุนงงและโง่งม ในขณะที่มองไปยังเกี๊ยวที่วางอยู่ตรงหน้า
นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย?
ในชีวิตก่อน ข้าเคยโหยหาสิ่งที่เรียกว่า ‘อิสรภาพ’
ข้าอยากมีชีวิตที่ได้ทำสิ่งต่างๆ ด้วยเจตจำนงของตัวเอง ไม่ใช่ทำเรื่องที่ไร้ความหมายสำหรับข้า
