“ขอรับ ยินดีต้อนรับการกลับมาของท่านประมุข”
หลังจากการสนทนาสั้นๆ ท่านประมุขก็เริ่มก้าวเท้าเงียบๆ เข้าสู่ตระกูล และฝูงชนก็แหวกทางให้พร้อมเดินตามหลังท่านไป.
ข้าเองก็เดินตามไปเช่นกัน.
เมื่อข้ามองแผ่นหลังของท่านพ่อ มันยังคงดูใหญ่โตและหนักแน่นเช่นเดิม.
การที่ข้ากลับมายังอดีตนับเป็นปาฏิหาริย์ แต่ปัญหาก็มีมากมายตามมาเช่นกัน.
‘อย่างไรก็ตาม ข้ายังรู้สึกยินดีที่ข้าอยู่ในช่วงเวลานี้’
หากข้ากลับมายังอดีตที่อยู่เพียงไม่กี่ปีหลังจากนี้ ข้าคงไม่มีโอกาสเปลี่ยนแปลงอะไรได้.
มันจะสายเกินไป.
ดังนั้น สิ่งนี้จึงเป็นปาฏิหาริย์อย่างไม่ต้องสงสัย.
แต่ถึงกระนั้น ข้าก็ยังไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไรเพื่อแก้ไขทุกสิ่งที่เกิดขึ้น.
– ตึก
เสียงฝีเท้าของท่านพ่อหยุดลง.
“เจ้าสาม มาพบข้าหลังอาหารค่ำ” ท่านพ่อกล่าว โดยไม่หันมามอง.
ข้าได้แต่ยืนนิ่งด้วยความสงสัย.
‘เจ้าสาม’ หมายถึงข้า
แต่ทำไมล่ะ? อะไรคือเหตุผลที่ท่านพ่อเรียกข้าเพียงคนเดียว?
‘…มีเหตุผลมากมายที่ท่านอาจทำเช่นนั้น จนข้าคิดไม่ออกเลยว่ามีเหตุผลใดที่ชัดเจน’
“ขอรับ ท่านพ่อ”
แม้ความคิดจะยุ่งเหยิง ข้าก็ยังตอบกลับไปได้ทันท่วงที.
เสียงฝีเท้าของท่านพ่อดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ข้าตอบ.
ก่อนอาหารค่ำ ข้าตัดสินใจเลือกสิ่งแรกที่ข้าจำเป็นต้องทำ นี่คือภารกิจสำคัญแรกหลังจากที่ข้ากลับมายังอดีต.
“มูยอน” ข้าเรียกผู้คุ้มกันด้วยเสียงเบา.
“ขอรับ คุณชาย”
