‘มันเกิดขึ้นได้ยังไงกันแน่?’ ไม่ว่าจะคิดเท่าไร ข้าก็ยังหาคำตอบไม่ได้.
ในวันแรก ข้ารู้สึกว่างเปล่า ราวกับว่าข้ากำลังฝันถึงอดีตที่ข้าไม่มีวันย้อนกลับไปได้ ภาพลวงตาที่การกระทำใดๆ ของข้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้.
วันแรกข้ากินและนอนด้วยความรู้สึกแบบนั้น.
เมื่อนึกย้อนกลับไป ข้าควรจะรู้ตัวตั้งแต่แรกแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติในทันทีที่ข้าสัมผัสรสชาติของอาหารได้.
แต่แทนที่จะเข้าใจ ข้ากลับใช้วันที่สองไปเหมือนกับวันแรก.
“ข้าโง่สิ้นดี”
ทำไมต้องใช้เวลาถึงสามวันกว่าจะเข้าใจ?
ข้าหันหลังและมองออกไปนอกหน้าต่าง.
แทนที่จะเห็นกรงเหล็กในห้องใต้ดินของสหพันธมิตรยุทธภพ ข้ากลับเห็นแสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างสดใส.
หลังจากที่ข้าโทษตัวเองว่าใช้เวลานานเกินไปกว่าจะตระหนักถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน ร่างกายของข้าก็ค่อยๆ ร้อนผ่าวด้วยความยินดี.
ข้ากลับมายังช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต จากชีวิตที่ถูกทำลายจนพินาศโดยสิ้นเชิง.
ข้าไม่รู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของสิ่งนี้ แต่ถ้าทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง นี่ก็ไม่ใช่ความฝัน-
‘ไม่ มันต้องเป็นเรื่องจริง’
ข้าสวดอ้อนวอนให้มันเป็นเรื่องจริง.
ข้าพยายามข่มความคิดที่ว่าอาจไม่ใช่เรื่องจริง ด้วยการสัมผัสความรู้สึกของร่างกายที่เหมือนจริงของข้า.
แต่ในขณะนั้น…
‘ตอนนี้ข้ากลับมายังอดีตแล้ว ข้าควรทำอะไร? ควรคิดอะไร?’
