ข้าจำเป็นต้องคิดถึงเหตุการณ์สำคัญทั้งหมดที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต.
มีเรื่องให้คิดมากมายเกินไป.
ความคิดนับพันเริ่มหมุนวนในหัว จนกระทั่งมีเสียงเรียกชื่อข้าจากนอกประตู.
“…คุณชาย”
เสียงนั้นทำให้ข้าหลุดจากภวังค์.
“…ท่านประมุขจะมาถึงในไม่ช้า”
เพียงได้ยินคำพูดนั้น ข้าก็รู้สึกเหมือนมีอาการขนลุก.
ตลอดสามวันที่ผ่านมา ข้าหมกมุ่นจนลืมคิดถึงเรื่องนี้ไป.
“ท่านพ่อกำลังจะมา…”
ท่านพ่อของข้า ผู้ที่น่าจะออกไปทำงานนอกตระกูล กำลังจะกลับมาแล้ว อาจจะผ่านไปเพียงไม่กี่วันในเส้นเวลาแห่งนี้ แต่สำหรับข้า มันคือการพบกับท่านเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี.
และเพียงคิดถึงเรื่องนี้ หัวข้าก็เริ่มปวดตุบๆ .
แทนที่จะรู้สึกตื่นเต้นหรือยินดีที่ได้พบกับท่านพ่อเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ข้ากลับรู้สึกหวาดกลัว.
สายตาเย็นชาของท่าน และคำพูดเฉียบคมที่ท่านเคยกล่าวกับข้าในชีวิตก่อน ทิ้งบาดแผลไว้ในใจข้า.
เพียงนึกถึงคำพูดเหล่านั้น ก็ทำให้หัวใจข้าเจ็บปวด.
‘เจ้าจะใช้ชีวิตเช่นนี้ไปอีกนานแค่ไหน? เจ้าตั้งใจจะเป็นที่อับอายขายหน้าให้ตระกูลไปจนถึงที่สุดหรือ?’
นี่คือสิ่งที่ท่านพ่อเคยพูดกับข้า ข้าไม่เคยโกรธเคืองท่านเลย เพราะคำพูดเหล่านั้นสมควรแก่ตัวข้าในทุกประการ.
เพราะชีวิตที่ข้าเคยใช้ มันสมเหตุสมผลดี.
อย่างไรก็ตาม.
