แม้จะเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังคำพูดเหล่านั้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดลดน้อยลง และแน่นอนว่าไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าคำพูดเหล่านั้นจะติดตามหลอกหลอนข้าไปตลอด.
และตอนนี้ หลังจากทุกปีที่ผ่านไปและสิ่งที่ข้าเผชิญมา ข้าก็ตระหนักได้ว่า
ข้ายังกลัวท่านพ่ออยู่…
“…คุณชาย?”
เสียงเรียกจากข้ารับใช้หน้าประตูดังขึ้นอีกครั้งเมื่อข้ายังคงเงียบอยู่.
“ข้าจะออกไปหลังจากเตรียมตัวเสร็จ อีกนานแค่ไหนกว่าท่านพ่อจะมาถึง?”
“…อีกประมาณ 30 นาทีขอรับ”
“ข้าต้องล้างหน้า เตรียมน้ำมาให้ข้าด้วย”
“…รับทราบขอรับ”
ข้าสังเกตได้ถึงน้ำเสียงที่แฝงความงุนงงของข้ารับใช้ คงไม่คาดคิดว่าข้าจะเตรียมตัวจริงจัง.
ในอดีต ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์เช่นนี้ ข้ามักจะโวยวายและโยนข้าวของไปทั่ว เพราะโกรธที่ถูกปลุกในตอนเช้า.
จนข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าข้าเคยทำลายของในบ้านไปมากแค่ไหน.
การกระทำเช่นนั้นโดยไม่มีเหตุผลดีๆ ก็น่าจะมาจากความอึดอัดใจที่ต้องพบหน้าท่านพ่อ.
แม้ตอนนี้ความรู้สึกจะไม่ต่างกัน แต่ข้าไม่อาจปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป.
หลังจากล้างหน้าเสร็จ ข้าก็เปลี่ยนเป็นชุดทางการ.
ระหว่างเตรียมตัว ข้าสังเกตเห็นข้ารับใช้ที่ช่วยข้ากำลังตัวสั่นด้วยความกลัว.
เขาคงคิดว่าข้าจะโยนข้าวของอีกครั้งสินะ?
เอาจริงๆ เด็กสิบขวบเท่านั้นแหละที่จะทำอะไรแบบนั้น…
‘…แต่ก็เถอะ ข้าเองก็เคยทำไปจริงๆ นั่นแหละ’
