เมื่อเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย ข้าก้าวออกไปข้างนอก และทันทีที่ปรากฏตัว ก็สัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา.
พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบตามมาด้วย.
“…ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยอมออกมาพบท่านพ่อ”
“…ปกติเขาจะโวยวายทุกครั้งที่ถูกปลุกในตอนเช้า…”
ข้าสามารถได้ยินเสียงกระซิบที่พาดพิงถึงตัวข้าได้ทั้งหมด.
เอาเข้าจริง พวกเขาคงพูดถึงข้าแบบอ้อมๆ ด้วยซ้ำที่เรียกการระเบิดอารมณ์ของข้าว่าแค่ “โวยวาย”
เมื่อสายตาข้าสบกับสองคนที่กำลังกระซิบกันอยู่ พวกเขาก็รีบทรุดลงกับพื้นด้วยความตกใจ แต่ข้าเพียงโบกมือส่งสัญญาณว่าไม่เป็นไร ก่อนเดินผ่านพวกเขาไปอย่างไม่ใส่ใจ.
ถ้าหากเป็นตัวข้าในอดีต ข้าคงจะทำอะไรลงไปกันนะ?
ฮืม…
‘อย่าใส่ใจกับมันมากเกินไปเลย…’
ข้าคงจะตำหนิพวกเขาทั้งสอง.
จากนั้นพวกเขาคงจะถูกไล่ออกจากตระกูลในวันถัดไป.
ระหว่างที่เดินไป ข้าสังเกตเห็นดอกไม้สวยงามที่เพิ่งเบ่งบาน.
เมื่อเปรียบเทียบกับความคิดอันหม่นหมองและซับซ้อนในหัวของข้า โลกภายนอกกลับเผยความงดงามของฤดูใบไม้ผลิ.
ตอนที่ข้าตาย โลกของสหพันธมิตรยุทธภพกำลังอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงหรือฤดูหนาว.
พูดตามตรง ข้าก็ไม่แน่ใจนักว่ามันเป็นฤดูอะไรในตอนที่ข้าสิ้นลม.
ข้าไม่แน่ใจว่าที่ข้ากำลังนึกย้อนถึงสิ่งเหล่านี้ เป็นเพราะจู่ๆ ข้าก็มีเวลาสังเกตฤดูกาล หรือเพราะข้ากำลังยืนมองดอกไม้ด้วยท่าทางเหม่อลอยกันแน่.
“อาจจะเป็นอย่างหลังมากกว่า”
“หา?”
