ใครจะไปคิดว่าหญิงสาวผู้แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า จะกระวนกระวายเพียงเพราะชายคนหนึ่ง.
“รีบบอกมา! พวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน!?”
สายตาของนางที่เปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังจ้องทะลุผ่านตัวข้า ราวกับจะทะลวงลึกถึงจิตใจ.
สถานการณ์เช่นนี้ช่างดูน่าขบขันเสียเหลือเกิน…
ความสัมพันธ์ของเราไม่เคยถูกกำหนดให้กลายมาเป็นสิ่งที่ห่างเหินเช่นนี้.
มีเหตุผลมากมายเกินจะนับว่า ทำไมมันถึงผิดพลาด หรือเริ่มผิดพลาดจากตรงไหน ข้าไม่เคยสนใจจดจำมันเลย เพราะสุดท้ายแล้ว มันคือกรรมของข้าเอง เป็นผลลัพธ์จากการกระทำของข้าเอง.
ข้ารังเกียจตัวตนที่ต่ำต้อยของข้า.
ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงขายวิญญาณให้กับมารสวรรค์ และกลายเป็นผู้ทรยศที่แทงข้างหลังผู้คนจนนับไม่ถ้วน.
ในทางกลับกัน นางกลายเป็นวีรสตรี ผู้กอบกู้ทุกชีวิตและครอบครองหัวใจของผู้คน.
เมื่อเห็นว่าข้าไม่ตอบสนองใดๆ เลย วีซอลอาก็ยอมแพ้ในที่สุด นางเหวี่ยงข้าทิ้งไป.
ร่างของข้ากระแทกกับก้อนหินแหลมที่ฝังอยู่บนกำแพง แต่ข้ากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย.
ร่างกายของข้าได้แตกสลายไปหมดแล้ว.
“ถ้าข้ารู้ว่าเจ้าจะกลายเป็นคนเลวร้ายเช่นนี้ตั้งแต่แรกเจอ ข้าคงฆ่าเจ้าตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว”
สิ่งที่ข้าเสียใจที่สุด…
เสียงกระซิบแผ่วเบาของนางยังคงชัดเจนในหูของข้า.
ช่วงเวลาที่ข้าได้พบกับนางครั้งแรก…
ในตอนนั้น นางเป็นคนเช่นไร?
นางคงแตกต่างไปจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง…
