หรือบางที ข้าเองก็คงไม่สนใจพอที่จะจดจำอดีตเช่นกัน.
อย่างไรก็ตาม, ข้าสงสัยว่าเวลานั้นยังมีความหมายใดๆ สำหรับนางอีกหรือไม่.
แต่สำหรับข้า ความทรงจำเหล่านั้นคือหนึ่งในความเสียใจที่ใหญ่ที่สุดของข้า.
มันคือความทรงจำที่ถูกฝังอยู่ใต้ความเสียใจมากมาย มันคือความทรงจำที่ตอนนี้กลายเป็นผุยผงใต้ความหนักหนาของสิ่งที่ข้ากระทำ.
แต่ทำไมกัน… ข้าถึงเลือกฝังมันไว้ลึกถึงเพียงนั้น?
แอ๊ดดด…
ก่อนที่วีซอลอาจะปิดประตูห้องทรมานและจากไป นางหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าข้าเริ่มขยับตัว.
กระดูกที่แตกร้าวของข้าส่งเสียงลั่นเมื่อข้าฝืนหันศีรษะไปทางนาง…
ดวงตาอันเจิดจ้าของวีซอลอาสั่นไหวด้วยความคาดหวังเมื่อเห็นข้าเริ่มขยับตัว.
ข้าใช้เลือดของตัวเองเป็นหมึก ข้าเริ่มเขียนบนพื้นหินอย่างไร้การหยุดยั้ง.
ทุกครั้งที่เขียนจบหนึ่งบรรทัด เลือดก็เริ่มหยดจากริมฝีปากของข้า.
มันชัดเจนว่า ข้าตกอยู่ภายใต้คำสาปแบบใด.
หากข้าฝืนเผยความลับใดๆ ที่จะเป็นอันตรายต่อนายเหนือของข้า หัวใจของข้าจะพังทลายลงโดยอัตโนมัติ และความตายก็จะตามมาในทันที.
‘อย่าทรยศลัทธิมาร’
เพียงแค่สี่คำนี้ แต่ทั้งชีวิตของข้าก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยคำปฏิญาณนี้.
ข้าเคยเห็นผลของคำสาปนี้กับเหล่าผู้ที่ทรยศลัทธิมานับครั้งไม่ถ้วน.
