“ใช่ เจ้าพูดถูกแล้ว”
กู้หย่วนสีหน้าไม่เปลี่ยน เพียงกล่าวว่า
“บนเรือมังกรเหินเวหาลำนี้ มีปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ผู้เป็นถึงยอดฝีมือระดับหยินเสินนั่งประจำการอยู่ ตามหลักแล้ว ย่อมไม่มีภูตผีปีศาจตนใดกล้าลักลอบเข้ามาได้ ทว่าแท้จริงแล้วมารหยินไร้รูปลักษณ์เป็นเพียงแค่กระแสความคิดสายหนึ่ง ไร้ซึ่งปราณมารแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น มารหยินไร้รูปลักษณ์ตนนี้เพิ่งจะถูกฝังลงในร่างของเจ้าเมื่อวันนี้นี่เอง ผู้ที่อยู่เบื้องหลังย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาล ถึงจะสามารถตบตาปรมาจารย์คูมู่มาได้อย่างหวุดหวิด”
“แต่ตอนนี้ กระแสมารนี้ได้ชักนำและหลอมรวมเข้ากับความปรารถนาอันมืดบอดในใจเจ้า เข้าแทนที่จิตสำนึกเดิมและขโมยแก่นแท้ของเจ้าไป ทำให้เจ้าค่อยๆ ตายลงอย่างช้าๆ… ดังนั้น ชิวจื่อ เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะแก้แค้นให้เจ้าเอง เพราะถึงอย่างไร…”
กู้หย่วนถอนหายใจคราหนึ่ง
“การตายของเจ้า หากจะว่ากันตามตรง ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าอยู่บ้าง…”
ชิวจื่อไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก เพราะสติสัมปชัญญะของเธอได้แตกซ่านไปหมดแล้ว ร่างกายก็เริ่มเหี่ยวย่นแห้งกรัง ราวกับว่าแก่นแท้ทั้งหมดถูกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่างดูดกลืนไปจนหมดสิ้น
