ะรู้ตำแหน่งของกล้องวงจรปิด เขาจงใจไม่ให้เห็นใบหน้า เขาพันผ้าพันคอและสวมเสื้อสเวตเตอร์สีดำตอนที่เขาออกไป”
“คุ้นเคยกับตำแหน่งของกล้องวงจรปิดหรือเปล่า?” หลินฉิวปู่เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างกระทันหันและเปิดตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าของครอบครัวถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทีละชิ้น จากแถวเสื้อผ้าผู้ชาย มีราวแขวนเสื้อว่างอยู่หนึ่งอัน
หลินฉิวปู่ถามว่า “ผ้าพันคอสีอะไร?”
“ผ้าถักสีขาว”
หลินฉิวปู่ถอดไม้แขวนเสื้อออกแล้วมองดูตรงหน้า พบเส้นใยผ้าสีขาวติดอยู่ เขาจึงส่งไม้แขวนเสื้อให้ทีมพิสูจน์หลักฐาน พร้อมกับให้เหตุผลว่า “ผู้ต้องสงสัยและผู้ตายเข้ามาในชุมชนด้วยกัน เสื้อผ้าที่ใส่ก็เอามาจากบ้าน เขาคุ้นเคยกับชุมชนและบ้านหลังนี้ ลักษณะของเขาคือเป็นคนรู้จัก!”
ตำรวจที่ออกไปตรวจสอบกล่าวเสริมว่า “อ้อใช่แล้ว ฝ่ายบริหารจัดการทรัพย์สินแจ้งว่าชุมชนมีการติดตั้งรหัสผ่านเพื่อป้องกันไม่ให้บุคคลภายนอกเข้ามาได้”
หลินฉิวปู่พยักหน้า คนรู้จักก่ออาชญากรรม ตราบใดที่ตำรวจสืบสวนความสัมพันธ์ส่วนตัวของผู้ตาย คดีนี้ก็ยังมีหวังจะคลี่คลายได้ สิ่งที่ตำรวจกลัวที่สุดคือคดีฆาตกรรมต่อเนื่องแบบไม่เลือกเป้าหมาย
อารมณ์ของหลินฉิวปู่พลันผ่อนคลายลง เขาถามว่า “คนขับรถยังยืนรออยู่หน้าประตูอยู่หรือเปล่า?”
“ตอนที่ผมเดินขึ้นบันไดมา ผมเห็นเขากำลังคุยกับเพื่อนบ้านอยู่” ลูกน้องตอบ
“เรียกเขาเข้ามา!”
สักพัก หลินตงเสวี่ยและเฉินซือก็เดินเข้ามาด้วยกัน เมื่อเห็นน้อ
