บทที่ 18: การให้เหตุผล ณ สถานที่จริง
หลินตงเสวี่ยทำหน้าบึ้ง “เฮ้ แกเข้ามาทำไม? ไม่ควรปล่อยให้ทีมนิติวิทยาศาสตร์มาเก็บตัวอย่างและลายนิ้วมือก่อนเหรอ? ถ้าเราขยับที่เกิดเหตุ พี่ชายฉันจะลงโทษฉันแน่!”
เฉินซือตอบว่า “แล้วถ้ามีคนเป็นๆ อยู่ในนี้ล่ะ?”
“โอเค ฉันว่าสิ่งที่เธอพูดก็สมเหตุสมผลนะ!” หลินตงเสวี่ยเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เธอกลืนน้ำลายและระมัดระวังไม่ให้เลือดที่กระเด็นเปื้อนพื้นเหมือนหมึกไหลไปทั่วไหลลงมา
เฟอร์นิเจอร์ในบ้านไม่ได้รกมากนัก ดูเหมือนว่าฆาตกรจะลงมือฆ่าอย่างรวดเร็วและเนียนมาก ทั้งสองคนเดินไปที่ด้านหลังโซฟา ซึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดอยู่บ้านนอนอยู่ เธอควรจะมีอายุมากกว่า 30 ปี และศีรษะของเธอเต็มไปด้วยเลือดจนเป็นก้อน
เฉินซือกำลังจะตรวจสอบชีพจรของเหยื่อ แต่หลินตงเสวี่ยห้ามไว้ “เดี๋ยวก่อน อย่าทิ้งรอยนิ้วมือไว้”
เฉินซือหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้ววางหน้าจอไว้ใกล้จมูกของหญิงสาว หลังจากรออย่างเงียบๆ สองสามวินาที ก็ยังไม่มีไอน้ำเกาะบนหน้าจอ “เธอตายแล้ว” เขายืนยัน
ทั้งสองคนเดินไปยังห้องนอน ห้องนอนและห้องนั่งเล่นตกแต่งในสไตล์ที่แตกต่างกัน ภายในห้องเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานีเก่าแก่และเก้าอี้โยกหวาย เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องของคนชรา มีหญิงชราคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น คอของเธอมีแผลฉีกขาดราวกับถูกสัตว์ร้ายกัด เลือดเปื้อนพื้นไม้เนื้อแข็งเป็นบริเวณกว้าง
เฉินซือสำรวจพื้นที่แ
