ละพบว่ามีมีดขนาดใหญ่เล่มหนึ่งถูกทิ้งอย่างไม่ระมัดระวังอยู่บนพื้น เปื้อนไปด้วยเลือดที่แข็งตัวแล้ว “ดูเหมือนว่านี่จะถูกใช้เป็นอาวุธ” เขาคาดเดา
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องนอนอีกห้องหนึ่ง ห้องนี้เป็นห้องที่สามีภรรยานอน รูปถ่ายงานแต่งงานของทั้งคู่แขวนอยู่บนผนังหน้าเตียง ไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น มีชามซุปวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เฉินซือเดินไปดมกลิ่น “นี่คือซุปเห็ดหูหนูขาวและเมล็ดบัวหวาน”
เฉินซือยืดตัวตรงขึ้นและมองไปที่ระเบียงเล็กๆ ที่ติดกับห้องนอน ระเบียงนั้นกึ่งปิดมีหน้าต่างอยู่ หน้าต่างบานหนึ่งเปิดอยู่ และมีเก้าอี้เล็กๆ วางอยู่บนพื้น เฉินซือถามว่า “ตอนที่คุณขอให้ช่างทำกุญแจมาเปิดประตูนั้น ประตูถูกล็อกจากด้านในหรือเปล่า?”
“เลขที่!” Lin Dongxue ได้ตอบกลับ
เฉินซือมองลงไปที่พื้นเบื้องล่าง “ดูเหมือนว่าเด็กชายตัวน้อยจะกระโดดลงมาจากตรงนี้เพราะกลัวมาก ด้านล่างเป็นแปลงดอกไม้ มันช่วยลดแรงกระแทกได้บ้าง แต่เขาก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่ดี”
“ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าทั้งครอบครัวตายหมดแล้ว คงน่าเวทนามากแน่ๆ” หลินตงเสวี่ยกล่าวด้วยความเห็นใจ
“เขาตื่นตอนไหน?” เฉินซือมองเธอด้วยสีหน้าสงสัย
หลินตงเสวี่ยซึ่งรู้ว่าตนเองต้องพูดผิดไป จึงพยายามอธิบายว่า “ฉันแค่พูดถึงมันอย่างไม่ตั้งใจ คุณจำเป็นต้องจู้จี้จุกจิกกับทุกคำพูดขนาดนั้นเลยเหรอ เราจะรอผลนิติเวชเพื่อระบุเวลาเสียชีวิต!”
“ไปดูกันในครัวดีกว่า”
ทั้งสองคนเดินไปที่ห
