หลินตงเสวี่ยรับฟังด้วยความเวทนาพลางหลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันคิด “แล้วทำไมคุณกับเธอถึงไม่—”
“แฮ่ม!” เฉินซื่อส่งเสียงกระแอมขัดจังหวะขึ้นมากลางคัน ก่อนจะหันไปซักเฉินจวินต่อ “พวกคุณเริ่มต้นทำความรู้จักกันผ่านช่องทางไหนนะครับ?”
“เกมมือถือออนไลน์ครับ ชื่อเกม—”
“ผมไม่ได้หมายถึงชื่อเกมครับ สิ่งที่ผมอยากรู้ก็คือ ก่อนที่จะนัดเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก พวกคุณเคยเห็นรูปร่างหน้าตาของกันและกันมาก่อนไหม?”
“ในเกมพวกเราใช้ตัวละครอวตาร์ที่เป็นการ์ตูนน่ะครับ ผมเลยไม่รู้เลยว่าตัวจริงของเธอหน้าตาเป็นยังไง ปกติพวกเรามีเวลาพักตรงกันก็เลยมักจะสัดส่วนเวลามาเล่นเกมด้วยกันบ่อยๆ หลังจากนั้นเธอก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนนัดเจอหน้ากันตัวจริง ทว่าการนัดเจอครั้งแรกไม่สำเร็จครับ เพราะเธอติดธุระด่วนกะทันหัน หลังจากนั้นถัดมาอีกหนึ่งสัปดาห์ พวกเราถึงได้มาพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง พวกเราต่างฝ่ายต่างมีความรู้สึกที่ดีต่อกันและคุยกันถูกคอ หลังจากนั้นก็เลยเริ่มตกลงคบหาเป็นแฟนกันครับ”
เฉินซื่อยกมือขึ้นลูบคางพินิจพิจารณาอย่างเค้นความคิด “แล้วปกติเวลาพักผ่อนของคุณจัดสรรยังไงบ้างครับ?”
“ที่บริษัทงานค่อนข้างยุ่งครับ ทุกๆ วันช่วงเที่ยงผมจะได้พักผ่อนหนึ่งชั่วโมง ผมไม่มีนิสัยชอบนอนกลางวัน ส่วนเวลาเลิกงานปกติคือเก้าโมงเย็นครับ วันหยุดประจำสัปดาห์ของผมคือวันพุธ ซึ่งก็ตรงกับวันหยุดของเธอเหมือนกันครับ”
“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือครับ!”
เฉินซื่อเอ่ย
