การที่ผู้ถูกสืบสวนโดนจี้จุดจนเกิดอาการฉุนเฉียวและโกรธจัดทำเอาหลินตงเสวี่ยตื่นตกใจ ทว่าเฉินซื่อกลับไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปกดไหล่ของชายหนุ่มเอาไว้พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “คุณรู้ไหมว่าพวกเราตรวจพบอะไรในร่างกายของกู่เหมิงซิง?”
“ตรวจพบอะไรครับ!?” ชายหนุ่มงุนงง
เฉินซื่อโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของเขา “โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์น่ะสิ”
ใบหน้าของชายหนุ่มพลันขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงปลายหูทันที เขาเหลือบมองหลินตงเสวี่ยแวบหนึ่งก่อนจะกระซิบถามเสียงเบา “ถ้าอย่างนั้น… ที่คุณถามเมื่อกี้ หมายถึงเรื่องที่ผมกับเธอเคยมี… อะไรกันแบบนั้นใช่ไหมครับ?”
“พฤติกรรมทางเพศต่างหากล่ะคุณ!”
ใบหน้าของชายหนุ่มยิ่งทวีความแดงก่ำมากขึ้นเรื่อยๆ จนดูราวกับมะเขือเทศสุก ภายใต้การเค้นถามอย่างไม่ลดละของเฉินซื่อ ในที่สุดเขาก็ตอบตะกุกตะกักสารภาพออกมา “พวกเราเคย ‘เปิดห้อง’ [1] ด้วยกันครั้งหนึ่งครับ หลังจากงานเลี้ยงประจำเดือนของบริษัทครั้งนั้น ตอนนั้นมันดึกมากแล้ว ผมเลยอาสาเดินไปส่งเธอที่บ้าน ระหว่างทางผมเลยแกล้งพูดแหย่เล่นๆ ชวนเธอไปโรงแรม ไม่คิดเลยว่าเธอจะตอบตกลงจริงๆ แถมนั่นยังเป็นครั้งแรกของผมด้วย ผมเลยค่อนข้างประหม่าและทำอะไรไม่ถูก… แต่เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับคดีด้วยเหรอครับ?”
“แล้วตอนนั้นพวกคุณได้ป้องกันไหม?”
“ผมสวมถุงยางอนามัยตลอดเวลาระหว่างทำกิจกรรมครับ”
“
