ได้ขนาดนี้?
ทั้งสองขับรถเดินทางมาถึงบริษัทเภสัชกรรมที่กู่เหมิงซิงเคยทำงานอยู่ เนื่องจากเธอเพิ่งจะเสียชีวิตไปได้ไม่นาน โต๊ะทำงานของเธอจึงยังไม่ได้ถูกจัดเก็บทำความสะอาด บนโต๊ะมีช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อหนึ่งวางตั้งอยู่ เฉินซื่อเห็นดังนั้นจึงเอ่ยวิเคราะห์ “ดูท่าทางแม่สาวคนนี้จะเสน่ห์แรงและเนื้อหอมใช่ย่อยเลยนะเนี่ย!”
ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณห้าโมงเย็น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่พนักงานส่วนใหญ่ทยอยออกไปรับประทานอาหารเย็น ด้านในสำนักงานจึงค่อนข้างเงียบเชียบและไร้ผู้คน
เฉินซื่อถือวิสาสะหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของกู่เหมิงซิงพลางเริ่มลงมือรื้อค้นสิ่งของเครื่องใช้ของเธอ หลินตงเสวี่ยรีบเอ่ยปากเตือนเสียงหลง “นี่คุณ! ระวังเรื่องรอยนิ้วมือด้วยนะ!”
“ผมสวมถุงมือเรียบร้อยแล้วน่าคุณ” เฉินซื่อชูมือขึ้นแสดงให้เห็นถุงมือยางสำหรับทำความสะอาดคู่หนึ่งที่เขาแอบหยิบมาจากห้องแม่บ้านของบริษัท
เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะออกดู พบว่าด้านในมีกล่องยาสองสามกล่องซุกซ่อนอยู่ ซึ่งทั้งหมดเป็นยาสาหรับรับประทาน เฉินซื่อเอ่ย “ยาพวกนี้… หน้าตาเหมือนกับยาที่พวกเราเจอในห้องของเฉินจวินเป๊ะเลย มันคือยารักษาโรคหนองใน”
เฉินซื่อกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ โต๊ะทำงานก่อนจะเอ่ยวิเคราะห์พฤติกรรม “ลักษณะนิสัยของผู้ตายน่าจะเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย เธอเป็นประเภทที่เชื่อใจคนอื่นได้ง่ายและชอบลิ้มลองสิ่งแปลกใหม่รอบตัวอยู่เสมอ ทว่าลึกๆ ในใจของเธอก็มีความดื้อรั
