ใบหน้าของหลินตงเสวี่ยซีดเผือดด้วยความตกใจ “ไม่ใช่คนเดียวกันงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า… ก็โทรศัพท์มือถือของเธอมันระบุชัดเจนว่าเธออยู่บนรถของคุณนี่ คุณกำลังพยายามปั่นหัวฉันให้กลายเป็นคนโง่ใช่ไหม!”
เฉินซื่อส่ายหัวอย่างระอา “คุณหนูหลิน ถ้าคุณยังปักใจเชื่อว่าผมเป็นฆาตกรอยู่แบบนี้ พวกเราก็คงคุยกันต่อไม่ได้แล้วละ คุณรู้ได้ยังไงว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นมันเป็นของผู้ตายจริงๆ?”
“นี่คุณกำลังจะบอกว่า ผู้โดยสารอีกคนที่นั่งอยู่บนรถของคุณคือฆาตกร ทั้งๆ ที่เธอเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?!”
“ก็ผมเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าคดีข่มขืนน่ะมันคือการจัดฉาก!”
“ฆาตกรคือผู้หญิงงั้นเหรอ? แล้วคุณจำได้ไหมว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง?”
เฉินซื่อส่งสัญญาณให้หลินตงเสวี่ยนั่งลง “อย่าเพิ่งด่วนสรุปจากข้อสมมติฐานสิคุณ ผู้หญิงที่นั่งบนรถของผมอาจจะไม่ใช่ฆาตกรก็ได้ มาวิเคราะห์กันต่อเถอะ”
เฉินซื่อพลิกดูรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือของเธอช้าๆ จนกระทั่งสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่น่าสงสัยจุดหนึ่ง บนฝ่ามือขวาของผู้ตายมีรอยบุ๋มรูปวงกลมที่มีลวดลายบางอย่างปรากฏอยู่ ทว่าในรูปถ่ายมันค่อนข้างเลือนลางและไม่ชัดเจนเอาเสียเลย
เฉินซื่อเอ่ยปากถาม “ในจุดเกิดเหตุ ตรวจพบสิ่งของที่ผู้ตายกำลังถืออยู่บ้างไหม?”
“ไม่นะ… พวกเราช่วยกันหากันอย่างละเอียดรอบคอบแล้ว แต่ไม่เจออะไรเลยสักชิ้น”
“ถ้าได้ลองไปเดินสำรวจรอบๆ จุดเกิดเหตุด้วยตัวเองก็คงดีไม่น้อย”
“ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่กองพิสูจน์หล
