ยเสียงเบา “แฟนหนุ่มของกู่เหมิงซิงชื่ออะไรนะ?”
“เฉินจวินค่ะ!”
“ชัดเจนเลย… เขาไม่ได้มาลงทะเบียนเข้าพักที่นี่ในวันนั้น พวกคุณได้ไปสอบปากคำหมอนี่มาบ้างหรือยัง?”
“เอ่อ…คือ…”
“พวกคุณมัวแต่เอาความสนใจทั้งหมดมาทุ่มเทลงที่ผมคนเดียวสินะ?” เฉินซื่อหันไปถามพนักงานต่อ “ที่นี่มีลานจอดรถไหมครับ?”
“มีค่ะ อยู่ติดกับตัวโรงแรมด้านข้างนี่เองค่ะ”
เฉินซื่อหันกลับไปมองที่ประตูทางเข้าและสังเกตเห็นว่ามันค่อนข้างพลุกพล่าน เขาจึงถามต่อ “ลานจอดรถมีกล้องวงจรปิดไหมครับ?”
“มีค่ะ!”
ทั้งสองเดินตามพนักงานเข้าไปในห้องควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยและเปิดวิดีโอบันทึกภาพของวันเกิดเหตุ เฉินซื่อสั่งให้ปรับความเร็ววิดีโอให้เร็วขึ้นกว่าปกติ 8 เท่าพลางจ้องมองหน้าจอตาไม่กระพริบ เมื่อตัวเลขเวลาที่มุมขวาบนของหน้าจอแสดงเวลาตีสองตรง เขาก็กดปุ่มหยุดภาพทันควันพลางชี้นิ้วไปที่มุมขวาของหน้าจอที่มีแสงไฟหน้ารถสาดสะท้อนเข้ามา “นี่ไง รถของผม!”
“คุณแน่ใจเหรอ?” หลินตงเสวี่ยแทบไม่เชื่อสายตา
“นั่นมันรถสุดที่รักของผมเลยนะ มีเหรอที่ผมจะจำผิด คืนนั้นผู้โดยสารสั่งให้ผมเลี้ยวเข้ามาจอดตรงนี้แหละ”
พวกเขากดเล่นภาพจากกล้องวงจรปิดต่อไป ในวิดีโอแสดงภาพหลังจากที่รถของเฉินซื่อแล่นออกไปแล้ว มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมกระโปรงทรงเอเดินตรงไปยังลานจอดรถ เนื่องจากเธอก้าวเท้าเดินอย่างเร่งรีบประกอบกับทัศนวิสัยที่มืดสลัว จึงทำให้มองเห็นใบหน้าของเธอได้ไม่ชัดเจนนัก
“ไม่ได้ขั
