เมื่อกลับมาถึงรถ เฉินซื่อบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้าก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“คุณเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผมขอสูบไอ้นี่หน่อยได้ไหมครับ?”
“อยากทำอะไรก็ทำ!” หลินตงเสวี่ยตอบเสียงแข็ง “อ้อจริงสิ เดี๋ยวฉันโอนเงินคืนค่ารองเท้าให้คุณตอนนี้เลย”
เฉินซื่อยื่นโทรศัพท์มือถือของเขามาให้เธอ หน้าจอแสดงรหัสคิวอาร์โค้ด (QR Code) หลินตงเสวี่ยกำลังจะกดสแกนเพื่อโอนเงิน ทว่าเธอกลับสังเกตเห็นว่าคิวอาร์โค้ดนั้นไม่ใช่บัญชีรับเงิน แต่เป็นโค้ดสำหรับ ‘กดเพิ่มเพื่อน’ หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่ย “นี่มันคิวอาร์โค้ดอะไรกัน? ใครมันจะไปอยากแอดคนอย่างคุณเป็นเพื่อนใน WeChat กันฮะ?!”
เฉินซื่อเผยรอยยิ้มพลางถามกลับ “ก็แค่แอดเพื่อนใน WeChat เอง มันมีปัญหาตรงไหนเหรอครับ?”
“ใครจะอยากแอดคุณ! คุณเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมนะ อย่ามาเล่นตุกติกกับฉันหน่อยเลย!”
หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง หลินตงเสวี่ยก็คาดคั้นต่อ
“บอกมาซิว่าคุณมีแรงจูงใจแอบแฝงอะไรกันแน่?”
“แรงจูงใจแอบแฝงอะไรกันคุณ? ผมไม่มีแรงจูงใจอะไรทั้งนั้นแหละ”
“คุณรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป! แถมคุณยังวางแผนจะให้ฉันแอด WeChat มาตั้งแต่แรกแล้วด้วย ตอนแรกก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจที่ฉันเป็นตำรวจ จากนั้นก็พยายามทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าฉัน แล้วยังใช้รองเท้าฟรีมาล่ออีก อย่าคิดนะว่ามุกตื้นๆ พวกนี้จะซื้อใจฉันได้! เพื่อนร่วมงานของฉันสืบประวัติคุณมาจนหมดเปลือกแล้ว”
