เขากำลังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองเลือด พยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะปลุกร่างไร้วิญญาณที่เริ่มแข็งทื่อขึ้นมา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นกะทันหันก็ทำให้เขาต้องตื่นตัว
เขาหยิบปืนพกขึ้นมาจากแอ่งเลือดแล้วเล็งไปยังผู้ที่กำลังเดินเข้ามา พลางตะโกนอย่างคุ้มคลั่ง “ฉันจะฆ่าแก!”
ทว่า ไม่ว่าเขาจะเหนี่ยวไกสักกี่ครั้ง กระสุนก็ไม่ยอมทำงาน ร่างที่กำลังเดินเข้ามาส่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน “ฮ่าๆ ช่างเป็นฉากที่ยอดเยี่ยมจริงๆ! สุดยอดนักสืบ ‘ซ่งหลาง’ ลงมือสังหารผู้บังคับบัญชาและคู่หูของตัวเองด้วยมือคู่เดิม! ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์วันพรุ่งนี้เลยละ!”
ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอกของซ่งหลาง พร้อมที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ เขาขว้างปืนทิ้งแล้วพุ่งเข้าใส่คนร้ายที่ต้อนเขาจนมุม แต่ยังไม่ทันที่ซ่งหลางจะเข้าถึงตัว อีกฝ่ายก็ชักท่อเหล็กจากด้านหลังฟาดเข้าที่ศีรษะของเขาอย่างแรง ซ่งหลางล้มลงกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักอาบขมับ
บุคคลปริศนาโยนท่อเหล็กทิ้งลงบนพื้น เสียงกระทบของมันดังสะท้อนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท
“ฟังให้ดี ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป สุดยอดนักสืบซ่งหลางจะหายสาบสูญไปตลอดกาล ถ้าฉันได้กลิ่นหรือร่องรอยของแกอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะตามล่าและพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่แกรักไปอีกครั้ง!” เงาร่างลึกลับหัวเราะลั่นก่อนจะอันตรธานหายไปในความมืด…
เฉินซื่อสะดุ้งตื่นจากความฝัน ในกระจกมองหลัง เขาเห็นใบหน้าที่ชุ่มไปด
