ประตู เมื่อสาวงามก้มตัวเข้ามาในรถ สายตาของเฉินซื่อก็เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง…อืม อย่างน้อยก็คัพ D แน่ๆ
“จะไปไหนครับคนสวย?”
“ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระ ในออเดอร์ก็บอกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไปโรงแรมเฟิงจือหลิน?!” สาวงามเอ่ยบ่นอย่างห้วนๆ
หลังจากรถออกตัว สาวงามก็หยิบบุหรี่ซองหนึ่งออกจากกระเป๋า เฉินซื่อใช้นิ้วสองนิ้วคีบส่งไปทางเธอพร้อมเอ่ยขอกันซึ่งๆ หน้า “ขอสักมวนสิครับ พอดีลืมซื้อบุหรี่ แล้วมันอยากจนทนไม่ไหวจริงๆ”
คำตอบเดียวที่เขาได้รับคือสายตาเหยียดหยามที่ส่งผ่านมา ก่อนที่เธอจะกรอกตาและเก็บซองบุหรี่กลับเข้ากระเป๋าไป
“ถามหน่อยสิครับ!” เฉินซื่อยังคงชวนคุยต่อแก้เก้อ “ไปโรงแรมคนเดียวดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ แฟนไม่มาส่งเหรอครับ? ไม่รับผิดชอบเอาซะเลย!”
“ฉันแค่ไปหาเพื่อน!”
“อ้อ คำตอบคลาสสิกเลยนะเนี่ย ดึกๆ แบบนี้ ถ้าไปเจอคนไม่ดีเข้ามันจะไม่ปลอดภัยนะ”
“คนไม่ดีงั้นเหรอ?” สาวงามเย้ยหยัน “คำว่า ‘คนเลว’ มันไม่ได้เขียนแปะไว้บนหน้าซะหน่อย!”
“ก็ไม่แน่เสมอไปหรอกครับ ผมไม่ได้โม้นะ แต่ถ้ามีฆาตกรขึ้นมาบนรถผมจริงๆ สิบรายผมคงมองออกสักเก้ารายว่าเนื้อแท้เขาเป็นยังไง”
“อ๋อเหรอ? งั้นไหนลองบอกหน่อยซิว่าฆาตกรหน้าตาเป็นยังไง?”
“อืม พวกฆาตกรเหรอ? โดยทั่วไปพวกนี้จะตาขวางๆ ลุกลี้ลุกลน มีท่าทางระแวดระวังภัยสูง แล้วก็อ่อนไหวกับหงุดหงิดง่ายเป็นพิเศษ ที่สำคัญคือมักจะเลี่ยงพูดถึงเรื่องของตัวเอง”
สาวงามพ่นลมหายใจ “พูดซะเหมือนตัวเองม
