้ประสบภัยน้ำท่วมเข้าเมืองมีมากเกินไป จึงส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อความปลอดภัยของเมือง รัฐบาลจึงได้ส่งเจ้าหน้าที่และทหารไปขับไล่ผู้คนเหล่านี้ออกจากเมืองเพื่อไปตั้งถิ่นฐานและบรรเทาทุกข์
ในช่วงเวลาหนึ่ง เสียงร้องและคำวิงวอนดังไปทั่วถึงแม้กระทั่งในสำนักงานรัฐบาลประจำมณฑล
ในห้องโถงหลัก ผู้พิพากษาประจำมณฑลเย่เซียงหมิงขมวดคิ้วและพูดกับหวางเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาว่า “เมล็ดพืชที่เก็บไว้ในยุ้งฉางของมณฑลนั้นสามารถอยู่ได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น และตอนนี้เราไม่สามารถซื้อเมล็ดพืชเพิ่มเติมจากจังหวัดหยุนเจ๋อได้อีกแล้ว”
“ลูกเขยที่รัก คุณว่ายังไงบ้าง?”
เย่เซียงหมิงเก่งเรื่องการฝึกทหาร แต่ไม่ค่อยเก่งเรื่องการจัดการกิจการพลเรือน ดังนั้น เขาจึงพึ่งพาหวังเฉิน ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมือง ให้มาให้คำปรึกษามากขึ้นเรื่อยๆ
“ไปขอยืมข้าวจากครัวเรือนที่ร่ำรวยอีกหน่อย”
หวางเฉินกล่าวโดยไม่ลังเลว่า “พวกเขายังต้องเก็บเมล็ดพืชไว้บ้าง เราจะยืมเท่าที่ทำได้”
“นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดี”
เย่เซียงหมิงลังเลเล็กน้อยเกี่ยวกับข้อเสนอแนะของหวางเฉิน
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าครัวเรือนที่มีฐานะร่ำรวยบางครัวเรือนในเมืองมณฑลได้กักตุนเมล็ดพืชไว้เป็นจำนวนมาก แต่การดำเนินการกับพวกเขาโดยไม่มีเหตุผลอันสมควรอาจนำไปสู่ความวุ่นวายได้อย่างง่ายดาย
ผู้เล่นรายใหญ่ไม่ใช่คนยอมแพ้ง่ายๆ แล้วพวกเขาจะทนถูกสังหารได้ง่ายๆ ได้อย่างไร?
นอกจากนี้ Ye Xiangming ยังดำเนิน
