ไม่ว่าประกายดาบและปราณกระบี่จะพาดผ่านไป ณ แห่งหนใด สรรพสิ่งที่มีรูปธรรมในหุบเขาล้วนถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง
กระบี่บินของกู้หย่วนเคลื่อนไหวตามใจนึก ดั่งมังกรผงาด ดั่งอัสนีบาต พลิกแพลงได้นับหมื่นพัน ส่วนประกายดาบของหลิวซินจวินก็ดุดันสะท้านฟ้า แผ่ซ่านจิตสังหารอันน่าเกรงขาม
“ดี ดี ดี! เพลงกระบี่ของศิษย์น้องกู้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
ตอนแรกหลิวซินจวินมีท่าทีประหลาดใจและเคร่งเครียดเล็กน้อย ทว่าพริบตาต่อมาก็หัวเราะลั่น
“แต่ว่าหลังจากนี้ ข้าจะเอาจริงแล้วนะ!”
อะไรนะ?!
หลายคนที่ได้ยินต่างหน้าถอดสี
การปะทะกันของทั้งสองคน ก่อเกิดพลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ นี่ขนาดยังเป็นแค่อุ่นเครื่องเท่านั้น แล้วถ้าเอาจริงขึ้นมา มันจะน่ากลัวขนาดไหนกัน?
“ศิษย์พี่ลงมือได้เต็มที่เลย”
กู้หย่วนมีสีหน้าเรียบเฉย
หลิวซินจวินหัวเราะลั่น ประกายดาบสีขาวโพลนสาดแสงเจิดจ้า ฟาดฟันลงมาในแนวตั้ง
วูบ วูบ วูบ——
ดาบนี้ดุร้ายและทรงพลังยิ่งกว่าประกายดาบเมื่อครู่นี้เสียอีก
ทันทีที่ฟาดดาบออกไป ห้วงฟ้าดินบริเวณนี้ราวกับถูกแช่แข็ง!
กลิ่นอายอันดุร้ายและชั่วช้าถึงขีดสุดแผ่กระจายออก ปกคลุมอาณาบริเวณรัศมีหลายร้อยจั้ง