“เรื่องนี้…”
ซาหลัวเซิงมีเหงื่อซึมชื้นบนหน้าผาก แม้จะรู้ดีว่านักพรตเฮ่อหลิงได้กางอาคมหวงห้ามกักขังพื้นที่บริเวณนี้ไว้แล้ว แต่เขาก็ยังเผลอเหลือบมองซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะกระซิบตอบ
“ท่านอาหลี่บอกว่า ภายในตำหนักเซียนมังกรชาดมีของล้ำค่าสูงสุดของนักพรตมังกรชาดที่เรียกว่าตราหยกมังกรอัคคีซ่อนอยู่ ของสิ่งนี้มีประโยชน์อย่างมากต่อการทำความเข้าใจมรรคาหยางบริสุทธิ์ของเขา และช่วยให้เขาบรรลุมรรคผลขอบเขตหยินเสินได้ ดังนั้นการลงเขามาในครั้งนี้ เขาก็ตั้งใจจะเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดเพื่อนำมันออกมาขอรับ”
“ช่างเป็นคางคกหาวกินเดือนจริงๆ ช่างกล้าพูด!”
นักพรตเฮ่อหลิงได้ยินดังนั้นก็แค่นหัวเราะเย็นชา
“ตราหยกมังกรอัคคีคือของล้ำค่าระดับไหนกัน ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมามียอดฝีมือรุ่นก่อนหน้าไม่รู้กี่คนที่เข้าไปค้นหาในตำหนักเซียนมังกรชาด ท้ายที่สุดก็ต้องกลับออกมามือเปล่ากันทั้งนั้น ในจำนวนนั้นก็มียอดฝีมือระดับหยินเสินหรือกระทั่งหยางเสินรวมอยู่ด้วย หลี่ฉางเซิงมันมีดีอะไรนักหนา สิ่งที่ยอดฝีมือรุ่นก่อนทำไม่ได้ แต่มันกลับคิดว่าตัวเองทำได้งั้นรึ?”
ซาหลัวเซิงยิ้มเจื่อนๆ ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นใดๆ ต่อ
