คนเหล่านี้ล้วนเป็นศิษย์ระดับหัวกะทิภายในสำนักยอดเขาโอสถ มีพรสวรรค์และรากฐานเป็นเลิศ ซ้ำยังได้ฝึกฝนตำราเต๋าระดับสูง มักจะได้รับการชี้แนะจากยอดฝีมือของสำนักอยู่เสมอ และยังมีทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรอย่างเหลือเฟือ เมื่อเป็นเช่นนี้ ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
ทว่ากู้หย่วนกลับสะดุดตากับคนสองคนในกลุ่มนี้
คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มชุดคลุมยาวสีขาว รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ท่าทางสง่างามไร้ข้อผูกมัด ในมือถือพัดหยก กลิ่นอายบนร่างดูลึกลับยากจะคาดเดา แม้แต่กู้หย่วนก็ยังมองไม่ออก
ส่วนอีกคนเป็นหญิงสาวสวมชุดสีฟ้าอมเขียว ใบหน้างดงามหมดจด คิ้วโก่งดั่งคันศร ดวงตากลมโต ท่าทางเย็นชาเยือกเย็น ยืนหยัดอย่างสง่างาม ราวกับดอกบัวเขียวที่เบ่งบานโผล่พ้นโคลนตมทว่าไร้ซึ่งมลทิน
ความรู้สึกที่หญิงสาวผู้นี้มอบให้กู้หย่วนนั้น ไม่ได้ด้อยไปกว่าชายหนุ่มชุดขาวเลยแม้แต่น้อย
“คารวะท่านอาเฮ่อหลิง!”
“ท่านลุง ศิษย์ขอคารวะ!”
“ผู้อาวุโสลำดับที่เก้า!”
เมื่อเห็นนักพรตเฮ่อหลิง คนเหล่านี้ต่างก็พากันทำความเคารพ
“ไม่ต้องมากพิธี”
นักพรตเฮ่อหลิงโบกมือให้ทุกคนลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ยว่า
“นักพรตเต๋าผู้นี้จะขอแนะนำให้พวกเจ้าได้รู้จักกันสักหน่อย”
