น: “วันนี้ฉันอารมณ์ดี ดังนั้นฉันจะสอนบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณ ถ้าใครไม่เชื่อก็พาใครมาหาฉันอีกครั้งก็ได้”
“ฉันจะตีคุณจนกว่าคุณจะยอมแพ้!”
ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของหวางเฉินเคร่งขรึมมาก เผยให้เห็นรัศมีการฆ่าอันเย็นชา
นักเรียนโรงเรียนกีฬาและอาชีวศึกษาทั้ง 5 คนนอนอยู่บนพื้นต่างก็ตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว ความหวาดกลัวอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นในหัวใจของพวกเขา และร่างกายของพวกเขาก็สั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ
บางคนถึงกับคร่ำครวญเงียบๆ ว่าพวกเขาไปยั่วยุสัตว์ประหลาดชนิดใดลงไป
ทันทีหลังจากนั้น คนพวกนี้ก็ถูกทำร้ายเป็นครั้งที่สอง
เสียงกรีดร้องและเสียงคร่ำครวญดังขึ้นมาเรื่อยๆ สะท้อนอยู่ในตรอกที่มืดสลัว และผู้คนที่ผ่านไปมาต่างรีบวิ่งหนีไปเมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น
“เล เซ!”
หวางเฉินโยนไม้เบสบอลในมือไปที่นักเรียนโรงเรียนกีฬาที่กำลังกลิ้งไปมาบนพื้น ก่อนจะส่งไม้เบสบอลคืนให้กับเจ้าของเดิม
เขาไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามมากเพื่อเอาชนะคนพวกนี้ เขาไม่ใช้กำลังดุร้ายแต่ใช้กำลังที่ซ่อนเร้น และการโจมตีก็เป็นผลจากการเลือกที่แม่นยำ มันเจ็บเหมือนตกนรกแต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรมาก
ฉันถูกส่งไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายแต่พวกเขากลับไม่พบเลยว่าอาการบาดเจ็บของฉันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย!
อย่างไรก็ตาม บทเรียนที่ได้รับในครั้งนี้ก็เพียงพอให้กลุ่มคนชั่วเหล่านี้จดจำไปตลอดชีวิต และพวกเขาก็จะสั่นสะท้านด้วยความกลัวทุกครั้งที่นึกถึงคืนนี้ในอ
