ดังคำกล่าวที่ว่า ข้ารับใช้หน้าจวนอัครมหาเสนาบดี ก็มีศักดิ์ศรีเทียบเท่าขุนนางขั้นเจ็ด
ต่อให้เป็นแค่คนเฝ้าประตูจวนของอัครมหาเสนาบดี ก็ยังมีหน้ามีตาเทียบเท่ากับขุนนางขั้นเจ็ด
ความหมายก็คือ ผู้ที่พึ่งพิงบุคคลสำคัญหรือขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่ ตัวพวกเขาเองก็ไม่ใช่ย่อยๆ จำเป็นต้องให้ความเกรงใจและปฏิบัติตัวด้วยความระมัดระวัง
เช่นเดียวกัน
ศิษย์รับใช้ของยอดเขาโอสถ แม้จะมีคำว่ารับใช้ห้อยท้าย แต่ก็ถือเป็นศิษย์ที่ถูกต้องตามกฎระเบียบของยอดเขาโอสถ ในสายตาคนนอก ก็ใช่ว่าจะไปล่วงเกินได้ง่ายๆ
พูดกันตามตรง การเป็นศิษย์รับใช้ของยอดเขาโอสถก็ถือว่าไม่เลว แม้สถานะจะต่ำต้อย ซ้ำยังต้องคอยทำงานจิปาถะต่างๆ นาๆ ไม่ต่างอะไรจากคนรับใช้จริงๆ แต่อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสเลื่อนขั้นอยู่บ้าง
ขอเพียงสามารถแสดงพรสวรรค์และความสามารถออกมาให้เห็น หรือโชคดีได้เกาะใบบุญผู้หลักผู้ใหญ่ วันข้างหน้าก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายนอกหรือศิษย์สายใน
เพียงแต่ว่า เป้าหมายเดิมของทุกคนคือการได้เป็นศิษย์สายนอก หรือแม้กระทั่งศิษย์สายใน
