จากนั้น กู้หย่วนก็เห็นว่าบรรดาผู้เข้ารับการทดสอบคนอื่นๆ รอบตัว ส่วนใหญ่ล้วนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหมดแล้ว
คนเหล่านี้บ้างก็มีสีหน้าหวาดกลัวลนลาน ร้องห่มร้องไห้โวยวาย…
บ้างก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง…
บ้างก็หน้าแดงเปล่งปลั่ง หัวเราะหึๆ นัยน์ตาฉายแววละโมบโลภมาก...
และยังมีบางคนที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยความโศกเศร้า น้ำตาไหลอาบแก้ม ปากก็พร่ำเพ้ออะไรบางอย่าง…
ยินดี โกรธา โศกเศร้า รื่นเริง ตกใจ หวาดกลัว รันทด
ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้น ล้วนแสดงปฏิกิริยาและอาการออกมาสารพัดรูปแบบ แตกต่างกันไปมากมายก่ายกอง
“การลงเขาของนักพรตผู้ยากไร้ในครั้งนี้ แม้จะตั้งใจมารับศิษย์ก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะรับขยะที่ไหนก็ได้ สำหรับข้าแล้ว พรสวรรค์ย่อมสำคัญก็จริง แต่สภาพจิตใจและความมุ่งมั่นก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน!”
หันกลับมามองนักพรตเฮ่อหลิง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยดุจผิวน้ำ ปรายตามองกู้หย่วน หนิวโหย่วเต๋อ และคนอื่นๆ อีกเพียงหยิบมือที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อวูบ
“ดังนั้น พวกเจ้าที่มีสภาพจิตใจย่ำแย่ อ่อนแอไร้ความมุ่งมั่น ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้ว!”
