หลายคนเมื่อได้เห็นนกกระเรียนขาวอันสง่างามไร้ที่เปรียบร่อนลงมาจากฟากฟ้า ซ้ำยังมีคนนั่งอยู่บนหลัง ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
จากนั้นทุกคนก็สบตากัน ก่อนจะพากันก้าวออกไปทำความเคารพ
“ขอน้อมคารวะนักพรตเฮ่อหลิง!”
“ไม่ต้องมากพิธี”
นักพรตเฮ่อหลิงพยักหน้าเบาๆ เขากวาดสายตามองทุกคน เมื่อเห็นหลี่ฉางชิง สีหน้าที่เดิมทีก็เย็นชาอยู่แล้ว ยิ่งทวีความเฉยเมยขึ้นไปอีก
หลี่ฉางชิงก้าวออกไปคารวะเช่นกัน
“ผู้น้อยหลี่ฉางชิง ขอคารวะผู้อาวุโสเก้า!”
“อืม”
นักพรตเฮ่อหลิงตอบรับอย่างราบเรียบ ไม่ได้มองเขาให้มากความ ปรายตามองทุกคน
“มากันครบแล้วสินะ ดีมาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เริ่มการทดสอบกันเลย”
“ขอรับ!”
หลี่ฉางชิงไม่ได้แสดงความไม่พอใจใดๆ ออกมา เพียงแค่ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างนอบน้อม
บางคนจับจ้องภาพเหตุการณ์นี้ไว้ในสายตา แววตาวูบไหว ครุ่นคิดไปต่างๆ นาๆ
นักพรตเฮ่อหลิงพลิกฝ่ามือวูบ กระจกบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
กระจกบานนี้มีสีเขียวหม่นทั้งบาน ด้านหลังเต็มไปด้วยลวดลายอันลี้ลับซับซ้อน ทว่าหน้ากระจกกลับมีเพียงแสงสีขาวขุ่นมัว กู้หย่วนเพียงแค่ปรายตามอง ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมาจางๆ
