นักพรตเฮ่อหลิงไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายอะไรให้มากความ เพียงแค่ใช้นิ้วชี้ออกไป กระจกบานนั้นก็ลอยขึ้นไปตั้งตระหง่านอยู่กลางอากาศ
หน้ากระจกเปล่งประกายแสงสีขาวเจิดจ้า แสงนั้นสว่างจ้าจนแสบตา คล้ายกับสามารถดูดกลืนจิตวิญญาณของผู้คนได้
กู้หย่วนรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าพร่ามัว เมื่อได้สติกลับคืนมา ก็พบว่าตนเองมาอยู่ในห้องแห่งหนึ่งเสียแล้ว
จากนั้น เขาก็เห็นสตรีผู้หนึ่งที่มีรูปโฉมงดงาม รูปร่างอวบอัดเย้ายวน กำลังบิดเอวคอดกิ่วราวกับงูเดินนวยนาดเข้ามาหา
“เจ้าเป็นใคร?”
กู้หย่วนมองสตรีตรงหน้า ขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับว่าสตรีนางนี้คือคนที่เขารู้จัก
สตรีนางนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากู้หย่วน ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หูของเขา แย้มยิ้มหวานหยดย้อย ลมหายใจหอมกรุ่นดุจดอกกล้วยไม้
“ท่านพี่ ทำไมถึงลืมข้าไปเสียล่ะ… ข้าคือภรรยาของท่านไง”
ใช่แล้ว นางคือภรรยาของข้า… กู้หย่วนพลันกระจ่างแจ้ง จากนั้นยิ่งมองสตรีตรงหน้า ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยและผูกพัน ในหัวก็มีความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับสตรีนางนี้เพิ่มขึ้นมา โดยไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเลย
