นักพรตเฮ่อหลิงเก็บกระจกวิเศษเมื่อครู่กลับไป ในมือก็ปรากฏถาดหยกขึ้นมาแทน
ถาดหยกใบนั้นดูเหมือนจะถูกแกะสลักมาจากหยกขาวชิ้นเดียวทั้งก้อน ดูใสกระจ่างดุจคริสตัล บนถาดมีลวดลายประหลาดๆ สลักไว้อย่างอัดแน่น แผ่กลิ่นอายอันลี้ลับออกมา
นักพรตเฮ่อหลิงโยนถาดหยกขึ้นไป ถาดหยกก็เปล่งประกายแสงเจ็ดสีอันงดงามตระการตา บนพื้นผิวมีอักขระอาคมไหลเวียนไปมา
เมื่อแสงสว่างหม่นลง ถาดหยกก็ลอยคว้างอยู่เบื้องหน้าทุกคน ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะเบาๆ
น้ำเสียงของนักพรตเฮ่อหลิงราบเรียบ
“พวกเจ้าเหล่านี้ สภาพจิตใจและความมุ่งมั่นถือว่าพอใช้ได้ ต่อไปก็จะมาตรวจสอบรากปราณและพรสวรรค์กัน”
ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น เขาก็เลิกคิ้วขึ้น คล้ายกับสัมผัสอะไรบางอย่างได้ จึงหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง
“ในเมื่อสหายเต๋าทั้งสองมาถึงแล้ว ไฉนจึงไม่ปรากฏตัวออกมาพบหน้ากันเล่า?”
“สหายเต๋าเฮ่อหลิงสายตาแหลมคมยิ่งนัก วันนี้เป็นวันมงคลที่สหายเต๋ารับศิษย์ นักพรตเฒ่าจึงตั้งใจมาร่วมสนุกด้วย หวังว่าสหายเต๋าเฮ่อหลิงคงจะไม่รังเกียจ”
สิ้นเสียงที่ฟังดูใสกระจ่างและไร้เดียงสา แสงหลบหนีสองสายก็พุ่งทะยานมา ร่อนลงจอดภายในลานกว้าง
