เมื่อเดินออกจากหอชุนไหล กู้หย่วนเพียงแค่โคจรลมปราณแท้ไท่หยวนเบาๆ กลิ่นสุราที่ลอยคละคลุ้งก็ถูกลมปราณพัดพาให้จางหายไปกับสายลม
อาการวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยที่กู้หย่วนมีในตอนแรกก็มลายหายไปจนสิ้น
“เจ้า… เจ้าช่างไร้ยางอายนัก! ของชิ้นนี้ข้าเพิ่งขุดขึ้นมาจากดินแท้ๆ เหตุใดจึงกลายเป็นของเจ้าไปได้?”
“ผายลม! ของชิ้นนี้เป็นของข้าชัดๆ เพิ่งถูกคนขโมยไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ข้ายังสงสัยอยู่เลยว่ามันหายไปไหน ที่แท้ก็เป็นฝีมือไอ้หัวขโมยอย่างเจ้านี่เอง!”
เดิมทีตั้งใจจะกลับบ้าน แต่เมื่อเดินมาได้ครึ่งทาง กู้หย่วนกลับได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากเบื้องหน้า พร้อมกับกลุ่มคนที่กำลังมุงดูอะไรบางอย่าง คล้ายกับเกิดเรื่องราวขึ้น
กู้หย่วนไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปมุงดูเรื่องสนุก แต่ทว่าเสี่ยวชิงที่ซุกซ่อนอยู่ในอกเสื้อกลับโผล่หัวออกมาครึ่งตัว ส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆ จี๊ดๆ” ท่าทางตื่นเต้นดีใจเสียยิ่งกว่าตอนที่เห็นกู่หนอนไหมน้ำแข็งเมื่อคราวก่อนเสียอีก
หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้กู้หย่วนเคยกำชับมันไว้หลายต่อหลายครั้งว่า หากไม่ได้รับคำสั่ง ห้ามปรากฏตัวให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด ป่านนี้เสี่ยวชิงคงพุ่งพรวดออกไปนานแล้ว
