แต่สีหน้าของเฒ่าเลี้ยงลิงเมิ่งหง ซูเสี่ยวเยว่ เซี่ยหมิงหยาง และชายชราแซ่อู๋ ล้วนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
เพราะต่อให้เป็นพวกเขาก็ตามที ก็ยังไม่สามารถจับสัมผัสได้เลยว่าเสียงนั้นมาจากทิศทางใด
นั่นหมายความว่าอย่างไร พวกเขาจะไม่รู้เชียวหรือ?
โดยเฉพาะคำพูดของคนผู้นี้ ล้วนบ่งบอกชัดเจนว่าตนเองก็มาจากยอดเขาโอสถเช่นกัน
กู้หย่วนสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่า ในเวลานี้บนใบหน้าของท่านเจ้าหอเซี่ยหมิงหยางของตน เผยให้เห็นถึงความปีติยินดีอย่างปิดไม่มิด
“หรือว่า…”
ในใจของเขาเกิดความคาดเดาบางอย่างขึ้นมา จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองทันที
กรู๊—
บนท้องฟ้าเบื้องบน บังเกิดเสียงนกกระเรียนร้องกังวานใส เสียงนั้นดังกึกก้องประดุจอัสนีบาต ภายในเสียงคล้ายแฝงไว้ด้วยพลังเร้นลับบางอย่างที่ทำให้เส้นเอ็นและกระดูกของทุกคนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
จากนั้น ก็มีนกกระเรียนขาวตัวหนึ่งบินโฉบลงมาจากฟากฟ้า
นกกระเรียนขาวตัวนี้มีขนาดใหญ่โตยิ่งกว่าช้าง ขนสีขาวโพลนทั้งตัว ปีกราวกับกระบี่คมกริบ หงอนสีแดงบนหัวสดใสราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ ดูองอาจสง่างามเป็นอย่างยิ่ง!
โดยเฉพาะกลิ่นอายที่มันแผ่ออกมา ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
