ใบหน้าของตาเฒ่ากระตุกยิกๆ สีหน้าเขียวคล้ำย่ำแย่ โกรธจนควันออกเจ็ดทวาร
อะไรคือแค่เสียลูกชายไปคนหนึ่ง ไปปั๊มลูกมาเพิ่มอีกสักสองสามคนก็สิ้นเรื่องแล้ว…
นี่มันใช่คำพูดที่คนเขาพูดกันเรอะ?
พอคำพูดนี้ของกู้หย่วนหลุดออกไป ไม่เพียงแต่ตาเฒ่าจะโกรธจนแทบกระอักเลือด แม้แต่เซี่ยหมิงหยางและเฒ่าโม่ที่อยู่ด้านข้างก็ยังมีสีหน้าพิลึกพิลั่น
จะว่าไปแล้ว ไอ้หนุ่มกู้หย่วนนี่ พรสวรรค์ในการฝึกฝนก็เป็นเลิศ หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ เสียก็แต่ไอ้ปากหมาๆ นี่แหละ ปากคอเราะร้ายสิ้นดี!
ถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้กับผู้ฝึกยุทธระดับเทียนเหรินเชียวหรือ!
แถมไอ้เด็กนี่ยังไม่เพียงแต่ปากหมา แต่ยังใจกล้าห่อฟ้าอีกต่างหาก เป็นแค่เซียนเทียนแท้ๆ กลับกล้าไปกระตุกหนวดเสือผู้ฝึกยุทธระดับเทียนเหริน
ส่วนซูเสี่ยวเยว่ก็ใช้มือป้องปากหัวเราะคิกคัก ส่งสายตาหยาดเยิ้มให้กู้หย่วน
“พ่อหนุ่มน้อยผู้นี้น่าสนใจจริงๆ เชียว…”
“ไอ้เด็กเดรัจฉาน รนหาที่ตาย!”
เดิมทีชายชราแซ่อู๋ยังคิดจะคาดคั้นว่ากู้หย่วนไปเรียนเพลงกระบี่มาจากที่ใด แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็บันดาลโทสะจนแทบคลุ้มคลั่ง ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป สะบัดมือฟาดแสงวิญญาณสายหนึ่งออกไป
