“ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านผู้อาวุโสช่างเป็นคนตรงไปตรงมาเสียจริง”
เปาต้าถงกล่าวชื่นชม
“แต่ความคิดของท่านก็ถือว่าเข้าท่าและเป็นไปได้ทีเดียว”
“ตอนนี้เมืองเซิ่งหยางกลายเป็นถ้ำเสือแดนมังกรไปแล้ว ก็เพราะการปรากฏตัวของตำหนักเซียนแห่งนี้แหละ”
“ทันทีที่ตำหนักเซียนเปิดออก ย่อมต้องเกิดการต่อสู้แย่งชิงกันอย่างดุเดือด ถึงเวลานั้น พวกผู้ฝึกยุทธหรือผู้ฝึกยุทธระดับเซียนเทียนธรรมดา คงไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าใกล้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการช่วงชิงวาสนาในนั้นเลย ยิ่งโลภมากก็ยิ่งตายไว!”
“ในทางกลับกัน หากสามารถกราบผู้บำเพ็ญเพียรเป็นอาจารย์ได้ นั่นต่างหากถึงจะเป็นผลประโยชน์ที่จับต้องได้จริง”
เปาต้าถงแสดงความเห็นด้วยกับแนวทางของสองปู่หลานคู่นี้
คนเรามีความโลภได้ แต่ต้องไม่ปล่อยให้ความปรารถนาและความโลภมาบดบังตาจนมืดบอด มิเช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการรนหาที่ตาย
ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างจับจ้องไปที่ตำหนักเซียนมังกรชาด เตรียมพร้อมลับฝีมือเพื่อแย่งชิงวาสนาแห่งเซียน
แต่ตาเฒ่าผู้นี้กลับคิดต่าง เขามองเห็นว่าการปรากฏตัวของตำหนักเซียนจะดึงดูดผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากให้มารวมตัวกัน จึงฉวยโอกาสนี้เพื่อหาอาจารย์ให้กับหลานชายของตน
