“เจ้า… พรวด!”
เมื่อเห็นเศษซากกระบี่หักสองท่อนที่พังยับเยินอยู่บนพื้น เฒ่าประหลาดเสวียนโยวก็กระอักเลือดเก่าเก็บออกมาคำโตในทันที
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะกระบี่บินเล่มนั้นถูกเขาหลอมรวมจนเชื่อมโยงกับจิตใจ เมื่อรอยประทับสัมผัสเทวะบนนั้นถูกทำลาย เขาย่อมได้รับผลกระทบ
และอีกส่วนหนึ่ง ก็เป็นเพราะปวดใจจนแทบกระอักเลือด!
ของวิเศษที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจวางแผนมานับสิบปี เพิ่งจะเซ่นสรวงหลอมสำเร็จไปหมาดๆ แม้จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ภายภาคหน้าก็ยังมีโอกาสแก้ไขได้
ใครจะไปคาดคิด ว่าบัดนี้มันกลับถูกไอ้ระยำเฉินฉีใช้มุกอสนีหยินเพียงเม็ดเดียว ทำลายทิ้งไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น!
กระบี่มารหยินกระดูกขาวของข้า!
ในเวลานี้ กลิ่นอายของเฒ่าเฉินยิ่งอ่อนแรงลง แผ่นหลังค่อมงุ้ม ริ้วรอยบนใบหน้ายิ่งเหี่ยวย่นลึกขึ้น เขาหอบหายใจแฮกๆ ดูแก่ชราและซูบผอมลงไปถนัดตา
ไม่ว่าใครมองดูก็รู้ได้ทันที ว่าในตอนนี้เขาสูญเสียพลังงานไปอย่างมหาศาล ระดับการบำเพ็ญเพียรที่หลงเหลืออยู่ในร่างเพียงน้อยนิด เกรงว่าคงจะถูกเผาผลาญไปจนแทบหมดสิ้นแล้ว
ทว่านัยน์ตาขุ่นมัวของเฒ่าเฉินในยามนี้ กลับเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ตาเฒ่าเสวียนโยว หลายปีมานี้ ไม่มีวันไหนเลยที่ข้าไม่คิดถึงเจ้า!”
“เป็นเพราะความกรุณาของเจ้า ที่ทำให้คนที่มีพรสวรรค์พอจะบรรลุขั้นหรูเซิ่งอย่างข้า ต้องตกต่ำกลายเป็นคนพิการ เกียรติยศชื่อเสียงในวันวานมลายสูญ ญาติมิตรสหายตีตัวออกห่าง ศั
