กดิ์ศรีป่นปี้ไร้ชิ้นดี ต้องทนกลืนกินความขมขื่น และสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป!”
น้ำเสียงของเฒ่าเฉินราบเรียบจนผิดปกติ ทว่าความราบเรียบนั้นเอง ที่ทำให้เฒ่าประหลาดเสวียนโยวเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
เฒ่าเฉินเผยรอยยิ้มพิลึกพิลั่น
“โชคดีที่ตอนนี้ ในที่สุดข้าก็สามารถช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมาได้แล้ว…”
“ช่วงชิงกลับคืนมารึ? ”
เฒ่าประหลาดเสวียนโยวชะงักงัน
ของพวกนั้นจะไปช่วงชิงกลับมาได้อย่างไร?
ในขณะที่เขากำลังเหม่อลอย ร่างของเฒ่าเฉินก็ล้มฮวบลงกับพื้น
ซากศพนั้นเสื่อมสลายและผุพังลงอย่างรวดเร็วจนตาเปล่ามองเห็น กลายเป็นกองเถ้าถ่านสีหม่นกองหนึ่ง
“ตายแล้วงั้นรึ?! ”
เฒ่าประหลาดเสวียนโยวตกตะลึงหนักกว่าเดิม
กู้หย่วนเองก็ถึงกับอึ้งไปเช่นกัน
“เป็นไปไม่ได้น่า เฒ่าเฉินตายง่ายๆ แบบนี้เลยรึ?! ”
“แล้วเคล็ดวิชาเต่าลี้ลับซ่อนกระดองครึ่งหลังของข้าล่ะ จะทำยังไง? ”
“แถมเคล็ดวิชาแท้จริงวิถีมรรคที่ท่านรับปากข้าไว้ล่ะ จะว่ายังไง? ”
แต่ในวินาทีนั้นเอง แสงสีดำสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากกองเถ้าถ่านนั้น มุ่งตรงไปยังเฒ่าประหลาดเสวียนโยว
แสงสีดำสายนี้มีกลิ่นอายที่แปลกประหลาด และมีความเร็วสูงลิบลิ่ว เพียงชั่วพริบตามันก็พุ่งมาอยู่ตรงหน้าเฒ่าประหลาดเสวียนโยวแล้ว
เฒ่าประหลาดเสวียนโยวเป็นยอดคนระดับไหนกัน มีหรือจะยอมให้ไอ้ของพรรค์นี้เข้ามาประชิดตัวได้ง่ายๆ?!
เขาสะบัดมือขึ้น เปลวเพลิงสีเขียวมรกตกลุ่มหนึ่งก็ลอยลิ่วออกไป
เ
