ปลวเพลิงสีเขียวกลุ่มนี้ดูมืดมนน่าขนลุก ไม่มีไอร้อนแม้แต่น้อย ทว่ากลับหนาวเหน็บเข้ากระดูก แผ่ซ่านไอปีศาจคุกคามผู้คน!
เฒ่าประหลาดเสวียนโยวย่อมมองออก ว่าแสงสีดำกลุ่มนี้น่าจะเป็นดวงวิญญาณของเฒ่าเฉินที่กลายสภาพมา และดวงวิญญาณนั้นหวาดกลัวไฟหยินเป็นที่สุด
“เฉินฉี ตายไปแล้วยังคิดจะแผลงฤทธิ์อีกงั้นรึ งั้นข้าจะส่งเจ้าไปตายให้สนิทกว่าเดิมเอง! ”
ไฟผีสีเขียวครอบคลุมแสงสีดำเอาไว้ ทว่าในวินาทีต่อมา ไฟผีกลับมอดดับและสลายไปดื้อๆ ราวกับหิมะที่ถูกแสงอาทิตย์แผดเผา ส่วนแสงสีดำสายนั้นก็พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของเฒ่าประหลาดเสวียนโยว
“อ๊าก?!”
เฒ่าประหลาดเสวียนโยวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ตกตะลึงจนคาดไม่ถึง ร่างกายกระตุกสั่นอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟดูด เส้นเลือดดำบนหน้าผากปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ขึ้นมาในฉับพลันราวกับภูตผีร้าย
“เจ้าเฉิน เจ้า… เจ้ากล้าคิดจะแย่งชิงร่างของข้า ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี! ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!”
สิ้นเสียง สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไป รอยยิ้มเย็นชาและแปลกประหลาดปรากฏขึ้น เขาเอ่ยถ้อยคำอีกประโยคด้วยน้ำเสียงของอีกคนหนึ่ง
“แย่งชิงร่างย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่ใครบอกล่ะว่าข้าจะแย่งชิงร่างของเจ้า?!”
คนที่พูดประโยคนี้ออกมา ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเฒ่าเฉิน!
ในเวลานี้เฒ่าเฉินหันหน้าไปทางกู้หย่วน
“ไอ้หนูกู้ รีบเข้ามานี่ มาช่วยข้าสังหารไอ้เฒ่านี่ซะ!”
“อะไรนะ ยังมีคนอื่นอยู่อีกเรอะ!”
เฒ่าประหลาดเสวียนโยวประหล
