าดใจและตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง หวังจะตอบโต้ แต่เนื่องจากร่างกายถูกเฒ่าเฉินฉุดรั้งเอาไว้ ทำให้เขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว
วินาทีต่อมา เขาก็ได้แต่มองดูเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาถือกระบี่ เดินออกมาจากหลังโขดหินใหญ่ด้วยตาเบิกโพลง
“ผู้เฒ่าเฉิน ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?”
กู้หย่วนมองเฒ่าประหลาดเสวียนโยว หรือจะพูดให้ถูกก็คือเฒ่าเฉิน ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน
เดิมทีเขาคิดว่าเฒ่าเฉินเพียงแค่ต้องการแก้แค้นล้างอาย แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ตาเฒ่านี่มีเป้าหมายอื่นแอบแฝงอยู่อย่างชัดเจน
“ไอ้หนูกู้ ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาอธิบายให้เจ้าฟัง แต่ขอเพียงเจ้าทำตามที่ข้าบอก หลังจากนี้ข้าจะให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เจ้าเอง และของที่ข้ารับปากเจ้าไว้ก่อนหน้านี้ ข้าก็จะมอบให้เจ้าทั้งหมด!”
น้ำเสียงของเฒ่าเฉินดูร้อนรนเล็กน้อย แต่คำพูดคำจายังคงเยือกเย็น
“ตอนนี้ ชักกระบี่ของเจ้าออกมา แล้วแทงทะลวงหัวใจของไอ้ผีเฒ่านี่ซะ!”
“ตกลง!”
กู้หย่วนเองก็เป็นคนเด็ดขาด เขารู้ดีว่าในเวลาเช่นนี้ สิ่งที่ต้องการคือการตัดสินใจที่เฉียบขาด ไม่ใช่การมัวแต่ลังเลอิดออด!
เช้ง!
ประกายกระบี่สีขาวสว่างวาบพุ่งออกจากฝัก กลายเป็นเส้นแสงอันงดงาม แฝงไว้ด้วยความแหลมคมและดุดันไร้ขอบเขต
ภายใต้สายตาที่ซับซ้อนของเฒ่าประหลาดเสวียนโยว ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ตื่นเต้น ยินดี และเคียดแค้น อาฆาตมาดร้าย หวาดกลัว กระบี่ก็แทงท
