ชิ่งผิงไม่เคยเป็นคนขี้ขลาดตาขาวมาก่อน สมัยที่ยังเป็นมหาโจรท่องยุทธภพ เพื่อหลบหนีการตามล่าของศัตรู เขาเคยนอนร่วมเตียงกับศพเน่าเปื่อยในสุสานมาแล้ว แถมยังเคยจับหนูและแมลงที่ไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนศพมากินประทังชีวิตอีกด้วย
ตอนนั้นเขาไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลกประหลาดอะไร ซ้ำยังภูมิใจกับวีรกรรมของตัวเองด้วยซ้ำ ภายหลังพอเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ไม่ว่าใครหน้าไหนที่เจอกับเขา ก็ต้องยกนิ้วโป้งซูฮกให้ทั้งนั้น!
ทว่าตอนนี้ ชิ่งผิงกลับขนลุกซู่ไปทั้งตัว ขี้ขลาดตาขาวราวกับกระต่ายน้อย ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองมอง เขาแข็งใจหิ้วร่างของผู้ฝึกยุทธ์ในมือไปส่งให้ถึงตรงหน้าคุณชายหนุ่ม
ทันใดนั้น คุณชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้น
ประกายแสงบางอย่างสว่างวาบขึ้นในดวงตาของเขา ส่องสว่างไปทั่วทั้งถ้ำในพริบตา ทำให้ถ้ำที่เคยมืดสลัวสว่างไสวขึ้นมาฉับพลัน ก่อนจะกลับมามืดสลัวลงตามเดิม
ดวงตาคู่นั้นสุกสกาวทว่าลึกล้ำราวกับสระน้ำลึกกลางหุบเขาที่ยากจะหยั่งถึง
ใบหน้าอันหล่อเหลางดงามของคุณชายหนุ่ม เมื่อประกอบเข้ากับดวงตาคู่นี้แล้ว ยิ่งทำให้เขาดูมีกลิ่นอายความชั่วร้ายและพิสดารแฝงอยู่ไม่น้อย
เขายื่นมือออกไปคว้าจับกลางอากาศ พลังดูดขุมหนึ่งก็พวยพุ่งออกมา ดึงร่างของผู้ฝึกยุทธ์ผู้นั้นให้ลอยเข้ามาอยู่ในกำมือของเขาทันที
“อื้อออ! อื้อออออ!”
ผู้ฝึกยุทธ์ผู้นั้นยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน เขารับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขี
