กู้หย่วนยืนนิ่งเงียบ ทบทวนความเข้าใจและประสบการณ์ที่ได้รับเมื่อครู่อย่างช้าๆ เขารู้สึกได้ว่าตนเองมีความเข้าใจในเคล็ดกระบี่วิชานี้ลึกซึ้งขึ้นอีกระดับ
“จี๊ดๆๆ!”
ในตอนนั้นเอง เสียงร้องของอาหวงก็ดังขึ้นในหัวของกู้หย่วน ตามมาด้วยภาพเหตุการณ์ในมุมมองของอาหวงที่ถูกส่งตรงเข้ามา
เงาร่างลับๆ ล่อๆ สองสามคนปรากฏขึ้นที่ประตูหลังของจวนตระกูลเฉียน เมื่อสังเกตดูดีๆ ก็พบว่าที่หน้าอกเสื้อของคนเหล่านั้นปักลวดลายใบไผ่เอาไว้ ชัดเจนเลยว่าเป็นพวกแก๊งชิงจู๋!
คนพวกนั้นกำลังลากถุงผ้าสีดำใบใหญ่ที่ดูตุงๆ ภายในดูเหมือนจะบรรจุร่างคนเอาไว้
หลังจากเคาะประตูเป็นจังหวะสามสั้นสองยาว สลับกันไปมาห้าครั้ง
แอ๊ด—
ประตูหลังก็ถูกเปิดออก ชายท่าทางเหมือนบ่าวรับใช้สองคนชะโงกหน้าออกมาด้วยสีหน้าระแวดระวัง แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ท่าทีของพวกเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันสองสามประโยค บ่าวรับใช้คนหนึ่งก็ล้วงถุงเงินออกมาโยนให้พวกแก๊งชิงจู๋ พวกมันรับมาแล้วพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะทิ้งถุงผ้าสีดำไว้ แล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
…
“เกี่ยวกับจวนตระกูลเฉียนจริงๆ ด้วย…”
กู้หย่วนประหลาดใจในตอนแรก ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เขาสั่งให้อาหวงแฝงตัวเข้าไปจับตาดูภายในจวนตระกูลเฉียน
ช่วงหลายวันมานี้ เขาสั่งให้อาหวงและต้าจุ่ยคอยจับตาดูจวนตระกูลเฉียนมาตลอด โดยให้ตัวหนึ่งเฝ้าประตูหน้า อีกตัวเฝ้าประตูหลัง
ด้วยขนาดตัวที่เล็กจิ๋วข
