วย?”
“ถูกต้อง”
ตาเฒ่าเฉินพยักหน้า ก่อนจะกล่าวอย่างมีความนัยว่า
“จากข่าวกรองที่ข้าได้มา เรื่องนี้น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับจวนตระกูลเฉียนอยู่บ้าง เจ้าลองเริ่มสืบจากจุดนั้นดูก็แล้วกัน”
เท่าที่เขารู้ กู้หย่วนก็มีความบาดหมางกับจวนตระกูลเฉียนอยู่ไม่น้อย
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า คดีสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นในจวนตระกูลเฉียนเมื่อไม่นานมานี้ จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับกู้หย่วนด้วยหรือไม่…
“ตาเฒ่าคนนี้ประสาทสัมผัสไวชะมัด ดันมาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้าจนได้”
เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่แฝงแววค้นหาของตาเฒ่าเฉิน กู้หย่วนก็ยังคงรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย ทว่าในใจกลับเริ่มหวั่นวิตกขึ้นมาบ้างแล้ว
แต่ภายนอก เขากลับพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น
“ตกลง เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง”
หลังจากบอกลาตาเฒ่าเฉินแล้ว กู้หย่วนก็เดินไปที่หน้าห้องทำงานของผู้ดูแลหยางฮั่น ซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของระเบียงทางเดิน
ก๊อกๆๆ!
“เข้ามา…”
หลังจากเคาะประตูและได้รับอนุญาต กู้หย่วนก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง ก็พบว่าหยางฮั่นกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือพู่กันกำลังตรวจทานเอกสารบางอย่างอยู่
เพียงแต่ท่านผู้ดูแลที่ปกติมักจะมีใบหน้าอิ่มเอิบมีน้ำมีนวล ตอนนี้กลับซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าดูอิดโรยและหมองคล้ำลงไปมาก
สาเหตุที่ทำให้หยางฮั่นมีสภาพเช่นนี้ กู้หย่วนย่อมรู้ดีแก่ใจ
ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องหลานชายหัวแก้วหัวแหวนที่ถูกฆ่าตายอย่างอนาถกลางถนน หน้
