าประตูหออวี้ติ่งนั่นแหละ
ทว่ากู้หย่วนกลับไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
คนพรรค์อย่างหยางเจี้ยนเฟย ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย การฆ่ามันทิ้งก็ถือว่าเป็นการทำความดีช่วยเหลือสังคมแล้ว
“กู้หย่วนเองรึ”
หยางฮั่นเงยหน้าขึ้น ปรายตามองกู้หย่วนแวบหนึ่ง
“มีธุระอะไรหรือ?”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่ยินดียินร้าย เห็นได้ชัดว่าไม่มีอารมณ์จะมานั่งเสวนาด้วย
“เรียนท่านผู้ดูแล ข้ามาเพื่อรับภารกิจขอรับ”
กู้หย่วนแจ้งความประสงค์ที่จะรับภารกิจให้ทราบ
“ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางฮั่นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ภารกิจนี้มีความเสี่ยงสูงมาก เมื่อวานก็มีคนเก็บสมุนไพรของหออวี้ติ่งรับภารกิจนี้ไปสืบสวน แต่ผลปรากฏว่าเมื่อเช้านี้ เพิ่งจะพบศพของคนผู้นั้นถูกทิ้งอยู่ในคูน้ำทิ้งริมถนน
การที่กู้หย่วนขอรับภารกิจนี้ ในสายตาของเขาแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายชัดๆ
แต่ก็นะ เขากับกู้หย่วนไม่ได้เป็นญาติโกโหติกา หรือมีความสนิทชิดเชื้ออะไรกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่หลานชายหยางเจี้ยนเฟยยังมีชีวิตอยู่ ก็ตั้งตนเป็นศัตรูกับกู้หย่วนอย่างออกนอกหน้า ด้วยความเกลียดชังที่พาลไปถึงคนรอบข้าง ในเมื่อกู้หย่วนแส่หาเรื่องตายเอง เขาก็คร้านที่จะเอ่ยปากเตือน
หลังจากรับภารกิจเสร็จสิ้น กู้หย่วนก็เดินออกจากหออวี้ติ่งไปอย่างไม่รีรอ
สำหรับภารกิจนี้ เขาตั้งใจจะส่งสัตว์เลี้ยงสองในสี่ตัวของเขา นั่นก็คือต้าจุ่ยและอาหวง ออกไปเป็นหน่วยสอดแนม เพื่อคอยจับตาดูความเคล
