“หืม? ทำไมบนถนนคนเยอะจัง…”
ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้านออกมาบนท้องถนน กู้หย่วนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที
ก่อนหน้านี้ เพราะคดีฆาตกรรมเฉียนเฉิง ผู้นำจวนตระกูลเฉียน ทำให้บนท้องถนนเงียบเหงาและร้างผู้คนไปพักใหญ่
ทว่าตอนนี้ คลื่นควันจากคดีสะเทือนขวัญนั้นได้จางหายไปแล้ว
บนท้องถนนกลับมาคลาคล่ำไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาอย่างไม่ขาดสาย ดูคึกคักและมีชีวิตชีวากว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ
ทว่า ผู้คนส่วนใหญ่เหล่านั้นกลับเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นตา
ริมสองฝั่งถนน พ่อค้าแม่ค้ารายย่อยต่างก็ตะโกนโหวกเหวกเรียกลูกค้าแข่งกันเสียงดังฟังชัด กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารว่างและของกินเล่นนานาชนิดลอยคละคลุ้งเตะจมูก
บนใบหน้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมา ก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มมากขึ้น
“ใกล้จะถึงช่วงสิ้นปีแล้วสินะ?”
เมื่อทอดสายตามองบรรยากาศอันคึกคักเบื้องหน้า กู้หย่วนก็รู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ
โลกใบนี้ก็มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกับโลกใบก่อนของเขา
อย่างเช่น แนวคิดเรื่องการเฉลิมฉลองปีใหม่ ซึ่งที่นี่เรียกว่าปีจู(หมู)
คำว่าจูพ้องเสียงกับคำว่าหมู และยังสื่อถึงสีแดงอันเป็นมงคล พอถึงช่วงเวลานี้ของปี ชาวไร่ชาวนาจะได้หยุดพักจากการทำนาทำไร่ บรรดาคนยากคนจนก็จะได้มีเวลาว่างพักผ่อนหย่อนใจบ้าง
และเมื่อถึงช่วงสิ้นปี ต่อให้เป็นครอบครัวที่ขัดสนยากแค้นแค่ไหน ตราบใดที่ยังไม่ถึงขั้นไม่มีข้าวกิน พวกเขาก็จะยอมควักเงินสักสองสามอีแปะ ไปเดินตลาดเพื่อซื้อเนื้อหมูสักช
