ทธ์ขั้นเซียนเทียนที่ใช้หอกสั้นเป็นอาวุธ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หรือว่าจะเป็นคนนอกถิ่น?”
เขาลอบสังเกตอย่างแนบเนียน ก่อนจะพบว่าท่ามกลางฝูงชนบนท้องถนน มีคนแปลกหน้าปะปนอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีพวกชาวยุทธ์ที่พกดาบพกกระบี่อยู่ไม่น้อย
หลายคนดูเร่งรีบและมีสภาพอิดโรย คล้ายกับเพิ่งผ่านการเดินทางไกลมาอย่างยากลำบาก
และในหมู่คนเหล่านี้ กู้หย่วนก็พบเห็นยอดฝีมือหลายคน แม้กระทั่งเงาร่างของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนอีกสองสามคนด้วยซ้ำ
“มีคนนอกถิ่นเข้ามาเยอะขนาดนี้ แถมยังมีพวกผู้ฝึกยุทธ์ และแม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนปะปนอยู่ด้วย…”
กู้หย่วนรู้สึกลอบตระหนก
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้าเพิ่งจะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านแค่ครึ่งเดือน ทำไมรู้สึกเหมือนกำลังมีเรื่องใหญ่โตอะไรเกิดขึ้นในอำเภอเป่ยเหลียงเลยล่ะ!”
ด้วยความสงสัยเต็มอก กู้หย่วนจึงเดินไปตามท้องถนนเรื่อยๆ
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
“เยี่ยม! เอาอีกๆ!”
“ทำได้ดีมาก ลิงพวกนี้แสนรู้ชะมัด!”
“ลิงตัวใหญ่เบ้อเริ่มเลย…”
“เอ้า! ให้รางวัลหน่อยเร็ว!”
บริเวณถนนเบื้องหน้า มีฝูงชนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่หนาแน่น เสียงตีฆ้องร้องป่าวแว่วดังออกมาจากวงล้อม
ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็มีเสียงร้องเชียร์ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะๆ
เพราะคนมุงดูเยอะเกินไป จนปิดทางสัญจรเสียมิด
“ขอโทษทีๆ! ขอทางหน่อย!”
กู้หย่วนเดินเข้าไปใกล้ อาศัยความที่ยังหนุ่มยังแน่นและมีพละกำลังมหาศาล เบี
