ทำให้เขาไม่สมหวัง รวมถึงความอัปยศอดสูและความเจ็บแค้นใจที่ได้รับในช่วงนี้ ไปลงที่กู้หย่วนแต่เพียงผู้เดียว
ถ้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เขาย่อมไม่มีทางสงบใจลงได้แน่!
“กู้หย่วนมึงต้องตาย! ในเมื่อไม่มีใครยอมช่วยข้า ข้าก็จะลงมือเอง…”
หยางเจี้ยนเฟยตัดสินใจแน่วแน่ ว่าจะใช้เงินจ้างคนมาจัดการเรื่องนี้
เขาตั้งใจจะจ้างคนไปลักพาตัวกู้หย่วนมา ตัดเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้ามันทิ้ง แล้วทุบกระดูกให้แหลกละเอียด!
ไหนบอกว่ากู้หย่วนมีพรสวรรค์กระดูกเหล็กเอ็นอ่อนนักไม่ใช่หรือ?
รอให้มันเส้นเอ็นขาดกระดูกแหลก กลายเป็นคนพิการไปก่อนเถอะ ดูซิว่าท่านเจ้าหอ ท่านผู้ดูแล เซี่ยซิ่วเสวี่ย และคนอื่นๆ จะยังเห็นหัวไอ้คนพิการอย่างมันอยู่อีกไหม
แค่จินตนาการภาพกู้หย่วนถูกตัดเส้นเอ็น ถูกทุบกระดูกทั่วร่างจนแหลกเหลว นอนร้องโหยหวนดิ้นรนอยู่บนพื้น หยางเจี้ยนเฟยก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มออกมาด้วยความสะใจ
ทว่าเขาเพิ่งจะเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วร่าง
เช้ง—
จากนั้นหยางเจี้ยนเฟยก็เห็นชายร่างผอมแห้งหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง ชักดาบยาวออกมา แล้วพุ่งเข้ามาฟันใส่เขาอย่างดุดัน!
ประกายดาบขาวสว่างวาบ สาดแสงเย็นเยียบสะท้อนเข้าตา แหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามา
ดาบยังไม่ทันถึงตัว กลิ่นอายความเย็นยะเยือกและคมกริบก็พุ่งเข้าปะทะหน้า ทำเอาเขารู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง จิตสังหารอันเย็นเยียบแทบจะแช่แข็งเขาไว้
