กู้หย่วนแก้มัดผ้ากระสอบออก แล้วปล่อยเต่าแก่ออกมา
แขนขาและหัวของเต่าแก่ค่อยๆ ยื่นออกมาจากกระดองอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตสีดำขลับเป็นประกายจ้องมองเขาเพียงแวบหนึ่ง ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว กลับดูสงบนิ่งและเฉยเมยเป็นอย่างยิ่ง
ในความรู้สึกของกู้หย่วน มันไม่เหมือนเต่าเลยสักนิด แต่กลับเหมือนชายชราผู้ปลงตกและผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนมากกว่า
คนแก่เจ้าเล่ห์ ผีแก่มีฤทธิ์ สัตว์ที่อยู่มานานย่อมมีสติปัญญาที่เฉียบแหลมขึ้นตามกาลเวลา
โดยเฉพาะเต่าแก่ตัวนี้ ที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สัตว์ธรรมดาทั่วไป ความมีชีวิตชีวาของมันดูจะมีมากกว่าเต่าทั่วไปเสียอีก
ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา กู้หย่วนได้ไปเดินตระเวนตามริมแม่น้ำชิงสุ่ยนอกเมือง และบ่อน้ำโบราณทางใต้ของเมือง ตามเบาะแสที่หลินโจวให้มา
และก็พบเต่าอยู่บ้างจริงๆ
โดยเฉพาะพวกที่อยู่ในบ่อน้ำโบราณทางใต้ของเมือง อายุอานามของพวกมันก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย
แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะเขามีระบบสัตว์เลี้ยงวิญญาณติดตัว บวกกับการได้คลุกคลีกับสัตว์เลี้ยงทั้งสามตัวอยู่บ่อยๆ
กู้หย่วนจึงพอจะมีหลักเกณฑ์และประสบการณ์ในการเลือกสัตว์เลี้ยงวิญญาณอยู่บ้าง
เต่าแก่พวกนั้นก็ดีอยู่หรอก แต่กู้หย่วนกลับรู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไปบางอย่าง
จนกระทั่งเขามาเจอกับเต่าแก่ตัวนี้ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที และตัดสินใจเลือกมันอย่างไม่ลังเล
เต่าแก่ตัวนี้ไม่เพียงแต่อายุยืนยาวเท่านั้น แต่รูปลักษณ์ภ
